Klik hier voor het ErotischeVerhalen.com hoofd menu

hoofd menu   |   gay categorieën   |   auteurs   |   top verhalen   |   nieuwe verhalen   |   zoek   |   links   |   instellingen   |   opties voor auteurs
Lekkere meiden zitten achter de webcam op je te wachten! Klik hier!


EEN FLUISTEREND HART - hoofdstuk 29 (mm:overige, 4313 words) [29/33] Toon alle delen
Auteur: Toegevoegd: Feb 20 2021 Kijkers/Lezers: 1287/946 [74%] Waardering (deel): 10.00 (1 stem)
Vervolg ...
Bekijk OutPersonals - de grootste gay dating site
met veel Nederlands en Belgische gebruikers!



Klik hier voor de eerste 75 regels van het verhaal

'Ik weet niet wat je van plan bent, Marc, maar als jij je wilt afsluiten
van ons - helemaal alleen of samen met Stef - dan wil ik je met klem 
vragen dat niet te doen.' 

Me terug laten zakken op mijn stoel was wat ik deed, want ik had
inderdaad even helemaal alleen willen zijn. 

'Enerzijds kan ik me jouw keuze voorstellen. Alles wat er zojuist gezegd
is, moet jou vreselijk hard geraakt hebben. Omdat het jou heel 
persoonlijk aangaat. De bevestiging dat je voor haar een niet gewenst 
kind was, die had je. Maar dit ... is iets van een buitencategorie. En 
toch ... weet dat dit ons allemaal, zoals we hier met elkaar bijeen 
zijn, net zo hard raakt. Het is niet iets van jou alleen. Het raakt 
Stef. Het raakt je vader. Grace. Alex. Hannah. Het raakt ons allemaal, 
omdat wij met jou verbonden zijn, Marc! Je staat niet alleen in de 
wereld! En dat is iets dat je de afgelopen jaren ongetwijfeld gevoeld 
zult hebben! Nooit stond je er alleen voor! En dan is het ook goed als 
je op dit moment bij ons wilt blijven. Deel je onmacht. Deel ... wat je 
ook maar voelt met ons.' 

Ik zuchtte diep. De tranen brandden. Ik wist dat Julia gelijk had. 'Ja.
Altijd heb ik gevoeld dat er lieve, warme mensen om me heen zijn 
geweest die van me hebben gehouden. En door dat samen, kan ik het 
verleden omarmen en ook weer loslaten. Samen met al die mensen die mij 
wel willen.' Het was kort, maar genoeg. Langzaamaan zag ik de gezichten 
om mij heen weer wat opklaren. 

Hannah vroeg of het goed was dat we samen een chant zouden zingen. Ik
vond het een prima idee. De verbondenheid zou dan nog duidelijker 
worden. Snel werd een tekst opgeschreven en gekopieerd voor de mensen 
die de tekst niet zo goed kenden. Eventjes namen ze de tekst goed in 
zich op. Hannah verzekerde hen dat ze het snel genoeg zouden kennen. 
Daarna gingen we staan - iedereen behalve Alex natuurlijk, maar hij 
maakte wel deel uit van de kring - en pakten we elkaars handen beet. 
Zij zette in en anderen volgden. Ook deze chant kende ik goed: de 
Gayatri Mantra. Een mantra die gaat over op weg gaan, vooruitgaan, over 
liefde en licht. Heel lang, veel langer dan anders, zo had ik het idee, 
bleven Grace en Hannah de chant aanhouden. Ik voelde een glimlach bij 
mezelf op het gezicht komen. Zag de ontspanning, ook bij Stef, bij mijn 
vader, bij Maria en vele anderen. Het deed ons duidelijk goed. We 
voelden ons geleid, zo kwam het op mij over. Van het donker gingen we 
naar het licht. En ik voorvoelde dat er nog meer duisternis zou gaan 
komen, maar gewapend met dit licht zouden we er zeker doorheen komen. 
Toen het voor de zoveelste keer ingezet werd, maar wel zachter, wist ik 
dat we naar het eind toewerkten. De stilte overviel me. Het was goed. 
We gingen zitten. Maria stond echter bijna meteen weer op en zei: "Ik 
heb honger!" En daarmee was ik het volledig eens. Een tijdje werd er 
druk heen en weer gelopen tussen de keuken en de eetkamer. Een lopend 
buffet werd uitgestald op de grote tafel. En toen alles een plaats had 
gekregen, nodigde Ines ons uit om te nemen wat we wilden. Als een van 
de eersten was ik erbij. En ja ... toen werd het lastig. 

'Je niet beperken, broertje!' hoorde ik Hannah achter me zeggen. 

En dus besloot ik om niet te kiezen, maar mijn bord gewoon vol te laden.
We aten, dronken en praatten volop met elkaar. Over van alles en nog 
wat. Maar natuurlijk wisten we dat het gesprek straks weer serieuzer 
zou worden. Er waren nog steeds te veel vragen. Ook in mij. 

De tafel was nog lang niet leeg. De voorraad wellicht ook te groot. Maar
uiteindelijk merkte ik dat mijn vader toch verder wilde gaan. Maar ... 
ik moest nu wel echt naar de wc! Toen ik mijn plaats weer had 
ingenomen, stak hij meteen van wal. 

'De zwangerschap van Grace was moeilijk. Of heb ik dat al gezegd! Doet
er ook niet toe! Al die maanden had Martha veel last van hormonen. Die 
maakten dat ze onstabiel was. Huilbuien had. Radeloos en wanhopig soms. 
Het was moeilijk. Ik probeerde er zo veel mogelijk voor haar te zijn. 
Mijn werkgever had er gelukkig begrip voor. Ook de bevalling was zwaar. 
Het was voor mij duidelijk. Het zou bij één kind blijven. En gezien dat 
wat ik gezien had, kon ik het me helemaal voorstellen. Ik drong aan op 
een gesprek erover. Ze luisterde en toen ik voorstelde dat ik me zou 
laten helpen ... ' 

'Helpen?' 

'Sorry, Stef. Steriliseren.' 

'Oké. Zeg het dan ook zo.' 

'Ik zal erop letten. Zij vond dat prima. En zo gebeurde dus. Dat zijn de
stukken waar Marc toevallig over struikelde, toen hij iets voor mij 
moest opzoeken op mijn werkkamer.' 

'Maar ...' begon Alex. 'Nee. Ik wacht.' 

'Ze was, heel vaak, in Groningen. De zorg voor Grace regelde ik. Toen ze
heel klein was, waren er verzorgers. Zelf was ik ook veel thuis.' 

'Ik heb altijd het idee gehad, dat ze veel bezig was met haar carrière,'
merkte Grace op. 'Klopt dat?' 

'Ja. Ik merk dat ik stukken oversla. Dat haar carrière belangrijk was
voor haar, was me van het begin af aan duidelijk. Martha heeft altijd 
iets gedrevens gehad. Ze zat barstensvol energie en daadkracht. Was 
geen moment niet met iets bezig. Een sterke eigenschap. Maar ... zo zit 
ik niet in elkaar. Voor mij moet er afwisseling zijn. Eerst was er haar 
studie. Ik werkte toen al als ambtenaar bij de gemeente Zwolle en 
volgde daar allerlei interne opleidingen. Ze vond educatie voor haar, 
maar ook voor mij, enorm belangrijk. Stimuleerde ook mij. Maar ... dat 
had wel iets ... dwingends haast. Zij kreeg na haar studie meteen een 
baan aangeboden op de universiteit. Ze zagen dat zij goed was en 
maakten daar gebruik van. Ze wilde voor mij ook meer. Spoorde me aan me 
aan te sluiten bij een politieke partij. Zag perspectieven voor mij, 
die ik zelf niet zag. Ik werd hoog op de lijst geplaatst bij een 
gemeenteraadsverkiezing en verkozen in de raad. Ze vond het prachtig. 
Ik ook, maar ... Het had natuurlijk gevolgen. Er was sprake van een 
stuk belangenverstrengeling als ik in de raad zat en tegelijkertijd 
besluiten van die raad moest uitvoeren als ambtenaar. De gemeente 
Zwolle vond een oplossing: tijdelijke detachering. Dat zorgde voor de 
nodige afstand. In die tijd ging ik op aanraden van je moeder 
politicologie studeren. Alles wat ze voorstelde, wist ze heel goed te 
brengen. Het was een kunst die zij verstond. En ik tuinde er in.' 

Dat kon ik me heel goed voorstellen. Gelukkig waren bij mij de
alarmbellen gaan rinkelen en had ik haar niet dat formulier laten 
opsturen. 

'Dat studeren was net na jouw geboorte, Grace. Druk. Maar ik had ook
tijd. Ouderschapsverlof en niet helemaal fulltime werken, maakten die 
studie mogelijk. Na de eerstvolgende verkiezingen, kwam ik terug als 
wethouder. Twee termijnen zat ik uit. Na die tijd kon ik terugkomen als 
ambtenaar bij de gemeente, want aan de uitbesteding kwam toen een 
einde, maar ik verkoos ervoor te verkassen. Ging op het provinciehuis 
werken in de staf van de commissaris van de koningin. En zo kwam ik 
uiteindelijk in het college van gedeputeerde staten terecht. En bij 
alles speelde zij een grote rol. Dat voortstuwende, dat zij heel 
belangrijk vond. Geluk was iets om na te streven, was haar idee. Geluk 
zou komen als ... en dan volgde er een lijstje.' 

'Weet je waarom ze toch een kind wilde?' 

'Ja. Niet voor het geluk. Voor haar kansen op promotie. Een stabiel
gezin vergrootte haar kansen.' 

'Dank je, M... !' klonk het wrang uit de mond van Grace. 

'Ik ben heel blij met jou, grote zus!' 

'Dank je, Marc! Het kwam er wat rot uit. Sorry, maar ... het leven is
voor mij wel belangrijk. En het maakt me niet uit dat zij er die 
bedoeling mee had.' 

'Voor mij waren andere dingen belangrijker. Mijn gezin. Mijn kinderen.' 

'Proef ik daar een stuk afstand in tussen jullie?' vroeg Alex. 

'Op diverse momenten heb ik dat zo gevoeld. Ja. Eerst na de geboorte van
Grace. Ze sloot zich van mij af. Was heel vaak in Groningen. Vaak ging 
ik met Grace naar haar toe, maar dan waren de weekenden niet leuk. Zij 
wilde steeds uit. Stappen. En ja ... met een baby lukt dat niet. Dus 
... ja ... ' Hij zuchtte even. 'We leefden haast gescheiden van elkaar. 
Zij in Groningen en ik in Zwolle. Op een gegeven moment kwam ze in alle 
staten naar huis. Ik had begrepen dat ze in Groningen zou blijven dat 
weekend, maar ineens was ze thuis. Ze had een probleem, zo vertelde ze. 
En gezien haar gemoedstoestand, die me deed herinneren aan de periode 
van haar zwangerschap, sloeg de schrik mij om het hart. In tranen 
bracht ze haar verhaal. Ze had een relatie gehad. Ze was in 
verwachting, maar wilde niet zonder mij. Dat laatste was, zo bleek mij 
later, niet helemaal conform de waarheid. Zij had iets met die ander 
gewild, maar hij niet met haar. Niet iets definitiefs in elk geval.' 

'Je weet dus wie mijn vader is?' 

'Ja, Alex, ik weet het. Een stuk nieuwsgierigheid van mijn kant die ik
bevredigd wilde hebben. Jaloezie wellicht ook. Niets menselijks is mij 
vreemd. Ze smeekte mij om het kind geboren te laten worden.' 

Alex had ze dus wel gewild, terwijl ze mij ... Nee! Snel richtte ik mijn
blik op mijn broer. Hij keek ook naar mij. We knipoogden naar elkaar. 
Het was goed tussen ons. 

'Ik stemde toe. Ik zou het kind opvoeden alsof het mijn eigen kind was.
De zwangerschap was opnieuw moeilijk. De bevalling ging makkelijker. De 
naam die ze jou gaf maakte een eenvoudige roepnaam mogelijk. Ze bleef 
lang thuis. Eerst zwangerschapsverlof en daarna een tijd nog na de 
bevalling. Het leek erop alsof ze rustiger was geworden. Maar dat 
duurde niet lang. Snel genoeg was ze terug in Groningen. Jullie,' hij 
knikte naar Grace en Alex, 'gingen eerst naar een gastouder en later 
naar de buitenschoolse opvang. Ik bracht jullie heen en haalde jullie 
weer op. Ik probeerde zo vaak mogelijk vroeg weg te gaan van het werk, 
om er voor jullie te kunnen zijn.' 

'We weten het, Pa! Heerlijke momenten!' gaf Grace haar mening weer. 

'Dank je. Ik probeerde altijd het gemis goed te maken. Maar dat lukte
lang niet altijd natuurlijk. Ik had enorm vaak het idee dat ik 
vreselijk tekort schoot! En ... ' 

Er kwamen tranen in zijn ogen. 

'Je bent er steeds voor ons geweest, Pa.' Kwam ik hem tegemoet. 'Je hebt
je rol uitstekend ingevuld en als je het niet zelf kon doen, zorgde je 
voor vervanging.' 

'Ik deed wat ik kon.' 

'Meer dan dat!' mengde Maria zich in het gesprek. 'Je zorgde voor alles!
Als er iets geregeld moest worden, had jij het vaak al gedaan. Henrik 
Jan en ik namen de zorg voor Grace en Alex over toen wij naast jullie 
kwamen wonen, omdat jij aanvoelde dat ze bij die gastouder en 
buitenschoolse opvang toch niet helemaal op hun plek waren. Jij voelde 
jouw kinderen heel goed aan. Je antennes stonden altijd uit.' 

'Goed om te horen, Maria. Dank je.' 

Hij zuchtte diep voor hij weer verder ging. 

'Over haar vreemdgaan hebben we nooit meer gepraat. Ik had er geen
behoefte aan en zij kwam er niet mee. Ik heb jou, Alex, nooit gezien 
als het kind van een ander. Je bent mijn zoon! Altijd geweest! En dat 
geldt ook voor jou, Marc! Geen onderscheid!' 

'Maar met mij ging het wel iets anders, toch?' De woorden lagen me nog
vers in het geheugen. 

'Ja. Omgekeerde wereld, eigenlijk. Er was opnieuw een periode van
afstand tussen ons. Vaak leek het er voor mij op dat als ik iets had 
bereikt, wat zij wilde, de interesse in mij er niet meer was. Alsof ze 
iets nieuws moest bedenken, voor mij.' 

Even nam hij rust. At een paar happen van een krentenbol die hij de hele
tijd in zijn hand had gehouden en toen die op was dronk hij nog wat. 

'Die afstand tussen ons werd ook in de hand gewerkt door het seksuele.
Ook dat vertel ik gewoon hier. We zijn allemaal volwassen. Zij ... 
kreeg interesse in voor mij vreemde dingen. Nu hoeft al het vreemde 
niet verkeerd te zijn ... ' 

Even dacht ik terug aan dat wat Grace mij vroeger gezegd had over het
woordje "raar" dat ik nogal vaak gebruikte. Was dit ook zoiets? 

' ... maar ... dit voelde voor mij niet goed. Het zal zo een jaar of
drie voor de geboorte van Marc zijn geweest.' 

'Een vraag tussendoor,' onderbrak ik zijn verhaal. 'Had ze meer relaties
na die met ... euh ... Hoe zeg je zoiets?' 

'Is goed, Marc. We begrijpen het, denk ik. Ja. Er waren meer mannen.' 

'Wat deed dat met jou?' 

'Het voelde als een afwijzing, een tekortkoming van mijn kant. Ze had
niet genoeg aan mij. Heb al gezegd dat zij seksueel veel meer wilde dan 
ik haar kon geven. Voor haar stond het seksuele altijd voorop. Bij mij 
niet. Heel leuk, maar ... er moet meer zijn, naar mijn mening. Liefde 
is veel belangrijker! Daarmee houd je het ook veel langer uit. Neem 
elkaar, zoals je bent. Niet zoals je de ander graag wil zien. En dat 
was het altijd bij Martha. Je moest voldoen aan haar beeld dat ze van 
jou had.' 

'Was het voor jou alsof zij jou niet lief had?' 

'Ja. Zo voelde het wel. Ik was de basis, de vaste grond voor haar. Niet
haar geliefde. Als we seks hadden, was het goed, maar ... voor haar was 
het nooit genoeg. Ze kwam op een gegeven moment met dat bijzondere.' 

'Noem het zoals je is, Pa,' drong Grace aan. 

Ze wist het. Grace wist dit, was me duidelijk. Ze leidde hem nu bewust,
opdat hij volkomen open zou zijn naar ons allemaal. Mijn vader had 
waarschijnlijk altijd veel vertrouwen gesteld in Grace. En terecht! Bij 
Grace kon je je verhaal kwijt. 

'Het ging om dominantie.' 

"Macht." Ineens kwam het weer bij me op wat Alex een paar keer had
genoemd. En had zij het zelf ook niet benoemd? Mijn moeder wilde macht 
hebben over mensen. Ik zat er gedeeltelijk naast ... zo bleek al snel. 

'Zij wilde de rol van switch spelen.' 

'Dat ken ik niet,' zei Stef. 

Voor mij voelde dat als een pluspunt voor hem. Ik kneep in zijn hand en
glimlachte naar Stef. 

'Een switch is iemand die in het spel van dominantie zowel wil heersen
als dienen.' 

'Idioot!' vond Stef. 

'Voor mij was het dat inderdaad ook. Ik had er sowieso helemaal niets
mee. Ze vroeg me om er eens over te lezen. Zover wilde ik nog wel gaan. 
De boeken die ze me aanraadde en voor me meenam, vervulden me met 
afschuw. Ze waren van haar en daarom kon ik ze, nadat ik ze 
gedeeltelijk gelezen had, niet in het haardvuur gooien, maar anders had 
ik dat gedaan. Het stond mijlenver bij mij vandaan. Nee! Het stond me 
gewoon tegen! En ... ik wilde het ook niet proberen om, zoals zij 
voorstelde, ons huwelijk te redden! Als zij daarvoor haar relaties 
nodig had ... oké, dan zou ik die accepteren.' 

'Dus al lang voor mijn geboorte was jullie huwelijk naar de maan.' Ik
zag mijn vader knikken. 'Hoe heb je het dan al die jaren uitgehouden 
met haar!' Meer een verbaasde uitroep dan een vraag. 

'Macht. Het draait bij dat seksuele dat zij voorstond om macht die je
kunt uitoefenen, maar ook ondergaan. Vast en zeker niet een juiste 
definitie, maar ... ik doe het ermee. En die macht oefende ze ook op 
mij uit. Ik had voorgesteld om van haar te scheiden. Als ik haar toch 
niet volledig kon ... Als ik niet voldoende voor haar was, dan zou dat 
volgens mij het beste zijn. De beste oplossing zijn. Zij wilde dat 
niet. Dreigde me.' 

'Waarmee? Heb je iets verkeerds gedaan ergens?' Het klonk paniekerig, zo
besefte ik al snel. 'Zo bedoel ik het niet. Sorry.' Een terechte dit 
keer. 'Ik ... snap het gewoon niet.' 

'Ze dreigde ermee Alex van me af te pakken, als ik wilde scheiden. Ik
zou Alex nooit meer zien! Ik was niet zijn biologische vader en had dus 
geen enkel recht!' 

'Ook niet omdat jij hem als jouw zoon hebt laten inschrijven?' stelde
Andre voor het eerst een vraag. 

'Ze zou alles openbaar maken. Haar relaties. Haar zoon. Niet de mijne.
Voor Grace zou een bezoekregeling afgesproken kunnen worden tijdens de 
scheidingsprocedure, maar niet voor Alex. Mijn gezin werd bedreigd! Ik 
had een gezin gewild! Niet zij! Zij nam een eerste kind omdat ... ' 

De spanning werd hem even teveel. En toen hij wilde opstaan, werd ook
hij door de woorden van Julia tegengehouden. Woorden van gelijke 
strekking als die ze tegen mij had gezegd. Wel op een andere manier 
geformuleerd. Knap van haar. En ja, wat ik eerder had gedacht over die 
hoge kruk en haar rol, was me nu duidelijk: ze had de rol van regisseur 
op zich genomen of aangenomen, omdat iemand haar daarom gevraagd had. 

'Dank je, Julia.' 

'Nee, jij bedankt dat je vooraf met mij wilde praten.' 

Helemaal duidelijk nu. 

'Daarom bleef ik dus bij haar, Marc.' 

'Vind het heel erg mooi om te horen dat je koos voor je kinderen. Doet
met goed.' 

'Ja. Ik koos voor mijn gezin, ook al betekende het dat de breuk met haar
alleen maar groter werd. Want ... open en eerlijk tegenover elkaar ... 
dat was verleden tijd. Daarmee bedoel ik niet dat ik haar ooit heb 
bedrogen! Begrijp me goed! Zo zit ik niet in elkaar! Nooit heb ik 
iemand anders gehad!' 

'Zou heel voorstelbaar zijn,' meende Alex. 

'Ik had mijn werk, mijn kinderen en dat gaf voldoening genoeg. Was druk
genoeg ook! Man, wat een geregel!' begon hij te lachen. 

Een goed teken. Bij mij begon de spanning iets toe te nemen. Logisch.
Het vertelde was niet chronologisch, schoot heen en weer door de tijd 
af en toe, maar voor mijn gevoel kwam het nu weer dichter op mij af. 

'De geschiedenis herhaalde zich, zo leek het. Opnieuw kwam ze in paniek
naar huis. Grace en Alex lagen al op bed. Ze was opnieuw zwanger.' 

'Had ze met die man zo'n  ... verhouding?' 

'Het spijt me, Marc, maar ik weet niet wie jouw vader is. Weet niet hoe
het precies zat. En Martha heeft ook nooit iets toegelicht.' 

'Het geeft niet. Ik hoef dat ook niet te weten! Jij bent mijn vader!
Duidelijk zat!' 

'Maar ik weet dus niet hoe het precies zit. Net als eerder heb ik een
poging gedaan het te laten uitzoeken, maar ... er viel niets boven 
water te halen.' 

Voor mij voelde het inderdaad heel goed dat het niet bekend was.
Scheelde me een hoop denkwerk. Hoefde ik me nooit af te vragen wie die 
onbekende man was die ... . Een kopzorg minder. 'Maar het was wel 
anders, toch?' Had ik dat al eens gezegd? 

'Ja. Ze wilde niet zwanger zijn. Ze wilde abortus laten plegen.' 

Ze had het gezegd. Ze had me niet gewild. Ik was geboren omdat ... 

'Ik wilde het kind wel. Ik had, omdat ze mij gesmeekt had Alex geboren
te laten, voor een tweede kind in ons gezin gekozen en koos nu ook voor 
een derde. Het was haar kind en dus zou zij erover beslissen, zo stelde 
zij. Ik herinnerde haar eraan dat ik haar smeekbede van destijds had 
gehonoreerd. En smeekte haar nu naar die van mij te luisteren. Heel 
veel heen en weer gepraat volgde. Boze woorden, verwijten van haar 
kant.  Vurige pleidooien voor het leven van een kind, dat er geen besef 
van had wat er zich allemaal afspeelde, van mijn kant. Woede bij haar, 
omdat ik haar beweegredenen niet wilde inzien. Angst bij mij, omdat ik 
niet wilde dat ze het kind - jou - zou doden. Maar ... uiteindelijk gaf 
ze toe.' 

'Een overwinning?' wilde Maria weten. 

'Nee. Meer dat ik een leven had gered.' 

Dankbaarheid. Opnieuw voelde ik dat. Ik had mijn leven aan mijn vader te
danken. Ook aan hem. 

'Maar,' gaf Alex uiting aan zijn gedachten, 'realiseerde jij je niet dat
je nu nog afhankelijker van haar was? Dat zij je nu nog meer in haar 
macht had?' 

'Ja! Wel degelijk wel! Daarom heb ik het ook nooit kunnen zien als een
overwinning. Ze probeerde zoveel mogelijk op haar werk te zijn. Ze 
zocht afleiding. Deze zwangerschap leek makkelijker te zijn.' 

Bleef ik nog steeds zitten met een vraag. 'Haar keuze voor dat wat ze
slikte op het eind, had dat te maken met die hormonen?' 

'Ik denk het niet, Marc.' 

'Geef me alsjeblieft aan waarom niet! Eerst noem je hormonen en nu ... 
nu is het een vage term als "Ik denk het niet".' Ik zag dat het 
moeilijk voor hem was. En toch wilde ik een antwoord. Wilde ik het 
duidelijk hebben. 

'Eerder vroeg je mij of ik bang was voor dit gesprek. Toen heb ik je
aangegeven dat ik vooral bang was om jullie pijn te doen. Dit antwoord 
zal jou pijn doen, lieve jongen!' 

'Martha is weggelopen zonder antwoorden voor ons. Ik wil dit weten, Pa!
Wat het ook met me doet!' Stef sloeg een arm om me heen en Grace, 
Hannah en Andre kwamen op hun knieën op de grond bij me zitten. Het 
voelde voor mij, alsof er een fort rondom mij werd opgetrokken. 

'De artsen in het ziekenhuis haalden jou met de keizersnee. Wilden niet
afwachten. Wachten zou kunnen betekenen dat ik jou alsnog kwijt zou 
raken, zo werd me uitgelegd. Ik tekende allerlei formulieren, omdat zij 
dat weigerde. Het eerste wat ze vroeg toen ze weer bijkwam na de 
ingreep was ... ' 

Tot de volgende keer! 

Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal
geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk 

©Lucky Eye, oktober 2020 Niets uit deze uitgave mag worden
verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, 
fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder 
voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het 
auteursrecht.





Dit is deel 29 van totaal 33 delen.
toon alle delen


Auteurs waarderen reacties!
Vergeet niet te stemmen, en schrijf de auteurs om te vertellen wat je al dan niet leuk vond aan het verhaal!
Lucky Eye heeft 90 verhalen op deze site.
Profiel voor Lucky Eye, incl. alle verhalen
Email: lucky_eye2@yahoo.co.uk
Geef je mening over dit deel:
(Je kan voor elk deel afzonderlijk stemmen)
 
Typ beneden tekst in voor een snelle, anonieme reactie aan de auteur
De auteur zal dit dan in zijn/haar email ontvangen.

Stuur dit bericht:

Anoniem (geen afzender, auteur kan niet reageren!)
(Voer een email adres in als "chat email" in de instellingen, en het zal hier verschijnen)
met dit email adres als afzender:

verhalen in "overige"   |   alle verhalen van "Lucky Eye"  



Sex dating | Hete Livecams (NL) | Erotic Gay Stories




(c) Copyright, 2001-2024 ErotischeVerhalen.com   email webmaster Art voor ondersteuning
Powered by StoryEngine v1.01