Onvoorziene Ommetjes De Zinderende Stilte voor de Storm 

De middaghitte in het natuurgebied was bijna tastbaar, een zware deken
die de geur of droge dennennaalden en verwarmd zand naar boven perste. 
Mark voelde hoe een dun straaltje zweet langzaam tussen zijn 
schouderbladen naar beneden gleed, een sensatie die hem pijnlijk bewust 
maakte van de verstikkende routine waaruit hij die ochtend was 
ontsnapt. Weg van de Excel-sheets, de deadlines, de muren. Zijn polo, 
die hij over een dun, wit T-shirt droeg, plakte nu al als een klam, 
verstikkend vlies tegen zijn rug, waarbij de dubbele laag katoen de 
broeierige warmte van zijn eigen lijf hardnekkig vasthield. De natte 
stof zoog zich ongemakkelijk vast aan zijn huid, een klam gevoel dat 
zijn zintuigen vreemd genoeg op scherp zette. Zijn rugzak, zwaar en 
gevuld met alle denkbare benodigdheden, was zijn anker â€" een bewijs 
van zijn behoefte aan controle in een wereld die vaak chaotisch 
aanvoelde. 

Het was in deze lome stilte dat zij voor hem verscheen. 

Ze liep een meter of dertig voor hem uit en Mark kon zijn ogen niet van
haar afhouden. Ze bewoog met een vanzelfsprekende gratie die bijna 
tartend was voor de hitte. Of dacht hij dat maar omdat ze er zo verdomd 
geil uitzag? Het ritme van haar heupen, geaccentueerd door het korte, 
zwarte katoenen broekje, werkte hypnotiserend. Het was zo'n flinterdun 
dingetje dat bij elke stap net iets te ver omhoog kroop, zich met een 
strakke naad precies tussen de twee zachte helften van haar achterwerk 
persend, waardoor er telkens een klein stukje lichtere huid zichtbaar 
werd waar de zon normaal nooit kwam. Bij elke stap zag hij hoe de dunne 
zwarte stof zachtjes meegaf met de verleidelijke welving van haar 
billen die zachtjes trilden bij elke beweging en de kracht in haar 
slanke, zongebruinde benen. Er liep een heel dun, glanzend spoortje 
zweet over haar kuit, dat het fijne stof op haar huid in een donker 
lijntje verdeelde. Zou ze weten hoe kwetsbaar ze hier is, zo zonder 
voorbereiding? dacht hij, terwijl een vlaag van bezitterige 
nieuwsgierigheid door hem heen trok. Zijn lul gaf een ongeduldige klop 
tegen de binnenkant van zijn dunne korte broek. Geen spijkerstof die de 
boel camoufleerde; het dunne katoen spande zich direct strak. Zijn 
ademhaling werd er direct wat onregelmatiger van. 

Hij versnelde zijn pas en terwijl hij haar passeerde, vingen hun blikken
elkaar kort. "Middag," zei hij met een poging tot een hoffelijk knikje. 
Zijn stem klonk net een fractie te schor, alsof hij in geen uren 
gesproken had, wat hij hopelijk snel genoeg maskeerde. "Middag," 
antwoordde ze met een glimlach die haar hele gezicht deed oplichten, 
haar ademhaling licht versneld door de inspanning. Ze keek hem net een 
seconde te lang aan, met een soort uitdagende schittering in haar ogen 
die zijn bloed direct sneller liet stromen. Mark liep door, maar de 
korte ontmoeting liet een voelbare spanning achter. De geur of haar 
huid (een mengeling van zonlicht, zoetige kokosolie en een vleugje 
zweet) bleef nog lang in zijn neus hangen. Het was een geur die hem 
meteen deed denken aan hete, plakkerige nachten. Het zette zijn 
gedachten onmiddellijk op scherp. 

Na een kwartier veranderde de atmosfeer subtiel. De goudgele gloed van
de zon maakte plaats voor een onheilspellend, metaalachtig grijs dat 
vanuit de horizon kwam aanrollen. De zoete kokoslucht werd in één 
klap weggedrukt door de scherpe, metalige geur of ozon. De wind trok 
aan, eerst als een zachte zucht, daarna als een waarschuwing die 
onbarmhartig aan de takken schudde en de bladeren van de bomen deed 
ritselen. De vogels, die zojuist nog uitbundig zongen, vielen abrupt 
stil. Er viel een beklemmende, bijna gewijde stilte over het bos. 

Toen vielen de eerste druppels. Groot, zwaar en warm sloegen ze in op
het stof van het pad, de geur of ozon en natte aarde verspreidend. Een 
dikke druppel spatte hard uiteen op zijn voorhoofd, en gleed over zijn 
neus tot hij de zoute smaak ervan op zijn lippen proefde. 

Mark wist dat dit geen gewone bui was. Hij zocht haastig de beschutting
van een imposante, oude eik wiens dichte bladerdak een eerste barrière 
vormde. Hij haalde zijn grote, zwarte paraplu uit zijn tas en klapte 
hem met een gedecideerd geluid uit. Kort daarna kwam de vrouw weer in 
beeld, nu in een stevige draf, haar haar al donker van het vocht, 
plakkend tegen haar slapen. Haar dunne, witte T-shirt begon door het 
water al gevaarlijk strak tegen haar buik te kleven, waarbij de natte 
stof zich als een doorzichtig vlies over haar navel spande.