ErotischeVerhalen.com: Driemaal is scheepsrecht door Ivan K.

Het is een lang verhaal, dat realiseer ik me. Maar ik weet ook dat als ik het in twee delen splits, het eerste deel zonder sex zal zijn. De eerste keer dat ik Evi Hanssen ontmoette was bij een feestavond/presentatie of weet ik veel. Ik weet alleen dat ik er echt niet onderuit kon komen en aanwezig moest zijn. Zij presenteerde de boel. Eerlijk toegeven, ze deed het prima en won de zaal al snel voor zich. Ergens ongeveer halverwege de avond is er even een pauze in het programma. Ik sta er blijkbaar een beetje verloren bij want net op het moment dat ik op mijn horloge kijk komt, tot mijn verbazing, Evi bij me staan. "Hallo, ik ben Evi," stelt ze zich netjes voor en steekt haar hand uit. Netjes schudt ik de uitgestoken hand. "Floris van Gelderland," stel ik me voor. "Zo te zien heb je het niet heel erg naar je zin," zegt ze. "Dat klopt," bevestig ik. "Hopelijk toch niet omdat ik het niet goed doe?" vraagt ze met een gemaakte pruillip. Ik lach even, voor het eerst deze avond. Nee, dat is niet waar; de eerste keer was toen de CEO van het bedrijf zijn Audi Q8 vol in de flank reed van de Tesla Model X van de CFO. Gelukkig hoorde noch zag één van beiden mijn plezier. Niet dat zij veel invloed op mij of mijn bedrijf hebben, maar ze zouden vervelend kunnen worden. "Nee," zeg ik, "je doet het prima; dankzij jou is het slechts ‘niet naar mijn zin' en niet ‘heel erg niet naar mijn zin', dus dat subtiele verschil maak je." Ze lacht even, "Dat mag ik hopen, daar betalen ze me goed voor," zegt ze en zegt met lichtjes in haar ogen vraagt ze, "Is er iets dat ik zou kunnen doen waardoor je het wel naar jouw zin zou kunnen hebben?" vraagt ze. Ik kijk haar lang aan. In deze tijden van #MeToo en diverse onthullingen van sexuele intimidatie is het verstandig om op mijn woorden te passen. Maar zelfs als ik er aan denk... ik glimlach. "Ik vrees dat er niets is dat jij zou kunnen doen waardoor ik het naar mijn zin zou kunnen hebben. Niet omdat ik denk dat jij niet tot grootse dingen in staat bent maar omdat ik echt een gigantische hekel heb aan dit soort bijeenkomsten." Ze trekt haar wenkbrauwen even op maar glimlacht wel. "Is het zo erg?" vraagt ze. Ik knik. "Maar waarom, als het niet aan de presentatie ligt?" vraagt ze door. Ik gebaar om me heen. "Te druk," zeg ik, "teveel mensen, teveel geluid." Ze geeft een klein duwtje tegen mijn elleboog en wijst op een gangpad. We lopen erheen en daar blijkt het inderdaad rustiger te zijn. Of minder druk. "Beter?" vraagt ze. Ik knik. "Ja, dank je." "Een beetje teveel prikkels," zegt ze, "ik snap het. Maar als ik vragen mag, wat doe je voor werk? En heb je ooit wel eens iemand nodig voor een presentatie of iets dergelijks?" Ik kijk haar aan. "Bij mij moet er ook brood op de plank komen, dus ik als ik dan toch een beetje kan netwerken dat zal ik het doen," zegt ze en haalt een visitekaartje tevoorschijn. Ik glimlach. "Gelijk heb je," zeg ik. "Je weet immers nooit hoe een koe een haas vangt, dat is toch het Nederlandse spreekwoord?" zegt ze. Ik geeft haar mijn kaartje. Ze kijkt even kort alvorens ze het in een zakje van haar mantelpakje steekt. "Wil je iets drinken?" vraagt ze. Ik hef mijn glas en toon zo dat het nog grotendeels vol is "Ah, ok," zegt ze, "je bent uitgever zag ik, wat geef je zoals uit?" Op ongeveer dat moment begint haar smartwatch te bliepen. Ze kijkt even. "Oh," constateert ze, "de pauze is bijna voorbij. Blijf je nog even?" Ik schud mijn hoofd. "Je hebt me net een mooie exit-strategy gegeven, dus ik denk dat ik er vandoor ga. Maar we hebben elkaars kaartjes dus als jij een uitgever zoekt of ik iemand om een presentatie te houden, dan weten we elkaar te vinden," zeg ik. Ze glimlacht. "Dan wens ik je nog een prettige avond," zegt ze. "Ik wens jou niets minder," sluit ik en we gaan elk ons weg. De tweede keer dat ik Evi Hanssen ontmoette was de volgende dag al. Na het ontbijt had ik me op de sportfaciliteiten gegooid. Dat doe ik normaal thuis of bij de sportschool maar aangezien de bijeenkomst van gister dermate ver bij mij vandaan was, had ik besloten om in het hotel te verblijven. De sessie deed me goed, even mijn systeem leegmaken, ook al had ik bij de helft van de apparaten het idee dat als ik echt volgas zou geven ze het zouden begeven. Na het douchen en aankleden en het beantwoorden van wat e-mails besluit ik te gaan lunchen. Na de ochtend flink calorieën verbranden vind ik dat ik mezelf wat meer mag toestaan en met een groot glas melk en een uitsmijter op mijn dienblad ga ik op zoek naar een tafeltje. Ik vind er één bij het raam en kan genieten van het uitzicht op het natuurgebied. In de verte zie ik een paar herten kijken terwijl ze snoepen van wat blaadjes. Zouden zij ook naar mij kijken? Plotseling draaien ze zich om en vluchten weg.

Driemaal is scheepsrecht (vm:een-op-een, 9111 words)
Auteur: Ivan K.	Toegevoegd: Aug 10 2026	Kijkers/Lezers: 155/128 [83%]	Waardering (verhaal): 10.00 (1 stem)
Ik ontmoet de mooie Vlaamse Evi Hanssen op een congres. Het blijft niet bij die ene ontmoeting.