ErotischeVerhalen.com: Collega op het spek gebonden door Dorien

Klik hier voor de eerste 75 regels van het verhaal geappt van een kamer met een schuin dak en 4 bedden en een linkje voor het betreffende hotel. "Een hotel gaat hem niet meer worden...", zegt Wouter weinig hoopvol: "... die kamers die er nog zijn, zijn reteduur, dus dan strand ik liever halverwege...". Ik lach Wouter vriendelijk toe: "Dan moet je je andere helft aan het werk zetten...". Uiteraard snapt Wouter er weinig van en hij kijkt me dan ook vragend aan. "Die heeft mijn vriend voor me geboekt tijdens het voorgerecht...", lach ik quasi trots als ik Wouter de foto van de hotelkamer toon: "... een beetje een betweter, maar soms is dat best handig.". Als ik de telefoon weer terugdraai naar mezelf, bedenk ik me plotseling hoe ik het Whatsapp gesprek met Olivier begonnen was en kijk ik wat verschrikt naar mijn scherm. "Gelukkig stond die opmerking over de pijpbeurt niet in het schermpje.", stel ik mezelf gerust, hoewel het sletje in mij dat uiteraard best een spannend en geil idee had gevonden. "Dan hoop ik voor hem dat het goedkoper was dan dit...", lacht Wouter die nu op zijn beurt zijn telefoon laat zien met prijzen van de beschikbare hotels die hij gevonden had. "Meer dan 250 euro...", dan kun je beter bij de rode lampen verderop gaan slapen...", lach ik, verwijzend naar de rosse buurt die hier niet ver vandaan is: "... al denkt het thuisfront daar vast anders over.". Wouter lijkt wat verrast door de openheid of de platheid van mijn opmerking, maar pakt het wel sportief op. "Ik denk dat ik dan uiteindelijk toch nog in de kou kom te staan...", lacht hij: "...hotel geeft langer onderdak.". Ik lach: "Waarschijnlijk wel ja..., ... en anders kom je thuis alsnog in de kou te staan.". "Dat zal nog wel meevallen...", lacht Wouter: "... mijn huisgenoot zal wel zeggen dat hij ook voor de terrasverwarming had gekozen.". Ik schiet in de lach van de typering die Wouter gebruikt: "Terrasverwarming..., ... die had ik nog niet eerder gehoord.". Ook voeg ik er nog aan toe: " En huisgenoten onder elkaar denken anders dan wederhelften.". "Gelukkig wel...", lacht Wouter: "... anders kan ik net zo goed terug naar mijn ex.". Ik lach: "En dat is geen optie?". "Voorlopig niet nee...", lacht Wouter wat ingetogen. "Vreemdgegaan...", vraag ik bijna automatisch door, zonder me te realiseren dat ik daarmee wellicht de sfeer flink kan verpesten. Gelukkig valt dat mee en haal ik geen trauma bij Wouter naar boven. "We zijn net een paar maanden uit elkaar na een relatie van bijna tien jaar...", reageert Wouter rustig op mijn vraag: "... na de vakantie hebben we eindelijk toegegeven dat we maatjes geworden waren in plaats van geliefden.". Hij voegt er nog aan toe: "De verhoudingen zijn nu goed, maar als we het weer zouden proberen is het wachten tot het alsnog fout gaat.". Nadat het gesprek kort onderbroken is voor het serveren van het hoofdgerecht, gaat het onder het eten weer rustig verder. Het leuke van onverwachte avonden als dit is dat je mensen weer op een andere manier leert kennen. Ondanks dat we al een tijdje collega's zijn, leer je in een onverwachte en ongedwongen setting soms veel meer. Na het eten pakt Wouter zijn telefoon er nog maar eens bij om de laatste OV berichtgeving te bekijken. "Ik ga het er toch nog maar op wagen...", geeft Wouter aan dat hij richting het station zal gaan. "Tot je hotel kunnen we nog samen oplopen...", geeft Wouter aan dat hij mij niet alleen door het centrum van de stad wil laten lopen. Nadat we betaald hebben, volgen we via Google Maps de route richting mijn hotel dat mooi op de route richting het station blijkt te liggen. "Bedankt voor het aangename gezelschap.", neemt Wouter bij het hotel afscheid van me, waarbij hij me vriendelijk toeknikt. "Jij ook...", groet ik Wouter met drie zoenen op de wang: "... succes met de reis.". Ik zwaai nog even naar Wouter en meldt me dan bij de receptie van het hotel, waar de boeking gelukkig goed is doorgekomen en Olivier blijkbaar ook al heeft betaald voor de kamer. Als ik op mijn hotelkamer ben, app ik een foto van de kamer naar Olivier: "Dank je wel kanjer, een hotel was toch wel de beste optie.". De kamer is karakteristiek te noemen met een schuin dak, maar is absoluut ruim. Er staan vier eenpersoonsbedden, waarvan er twee tegen elkaar aan staan en de andere twee aan het andere eind van de kamer tegen de muren aan weerszijden. Olivier reageert met een grinnikende smiley: "Dan heb ik weer wat van je tegoed". Nadat hij zijn berichtje opvolgt met een duiveltje en een knipoog, reageer ik op mijn beurt: "Daar houd ik je morgen aan.". Mijn eigen berichtje volg ik op met een emoji van een tong en een aubergine, hoewel ik ook wel weet dat een dergelijk hint voor Olivier niet nodig zal zijn. Met het uitwisselen van een emoji met kussende lippen, wensen we elkaar verder een fijne avond en nacht, hoewel het eigenlijk nog redelijk vroeg is. "En? Trein kunnen vinden?", stuur ik nog even een berichtje naar Wouter. Nadat het even stil gebleven is, krijg ik een foto binnen van een perron waar nog steeds een hoop mensen staan en een informatiebord dat nog net zo weinig en nog steeds dezelfde informatie geeft als eerder. "Ze roepen om dat er zo eentje komt, maar de borden geven weinig hoop.", stuurt hij achter de foto aan. Ik reageer met een horror smiley: "Sterkte.". Terwijl ik met wat zoeken de elektrische kachel aan heb weten te krijgen, piept mijn telefoon en heb ik nog een berichtje van Wouter: "Het gaat nog minimaal een uur duren, maar ze gaan wel rijden.". De smiley die er op volgt geeft wel aan dat hij er niet het volste vertrouwen in heeft. "Ik ga eerst nog maar even een biertje doen en opwarmen.", zet Wouter het Whatsapp gesprekje voort. "Dus als je nog niet moe bent en er niets op TV is, is gezelschap altijd welkom". Aangezien de kamer toch nog wat op moet warmen en het richting Wouter wel zo gezellig is, reageer ik positief op zijn voorstel: "Ach waarom niet, ik ben toch nog aangekleed.". Als ik beneden bij de ingang van mijn hotel kom, tref ik Wouter tot mijn verbazing met nog iemand aan. "Dit is Dennis...", stelt Wouter zijn metgezel voor: "...daar stond ik op het station mee te wachten...". Ik geef Dennis een hand: "Hoi, ik ben Dorien..., ... een collega van Wouter". Op voorspraak van Dennis die wat bekender is in Alkmaar dan Wouter en ik, gaan we richting een bierlokaal annex biermuseum. Onderweg wordt wat duidelijker hoe Dennis en Wouter op het station aan de praat geraakt zijn en in eenzelfde situatie zitten. Uiteraard wordt ook uitgebreid besproken hoe het toch mogelijk is dat het hele land in crisis lijkt te vallen bij een paar vlokjes sneeuw. Het voordeel van het gesprekje onderweg is wel dat de negatieve onderwerpen besproken zijn en we het na aankomst in het proeflokaal over leukere dingen kunnen hebben. Met het nodige bier erbij ontstaat er een ontspannen gesprek over van alles en niets. Uiteindelijk is het Dennis die als eerste opstapt als hij een Whatsapp krijgt van een vriend uit de buurt. "Ik heb een slaapplek...", geeft hij blij aan. Daarna legt hij uit dat een vriend van hem die in de buurt van Alkmaar woont inmiddels bijna thuis is na een zeer drukke spits en hem zo iets verder op bij het kanaal op komt pikken. "Ik kan wel vragen of jij ook welkom bent...", stelt hij nog voor richting Wouter, die het duidelijk af houdt. "Nou bedankt voor het gezelschap...", groet Dennis ons, waarna hij zich richting Wouter richt: "... en jij dan veel succes met thuiskomen.". Nadat Dennis weg is, geeft Wouter ongevraagd nog even een toelichting dat hij het maar een vreemd voorstel vond, aangezien ze elkaar nauwelijks kenden. "Tja in tijden van crisis staan mensen soms opeens voor een ander klaar...", lach ik: "... maar het kan natuurlijk ook zijn dat hij homo is en jou wel een lekker ding vond.". Wouter lacht op zijn beurt: "Laten we het dan maar op het eerste houden.". Ik lach terug met een knipoog: "Nu zul je het nooit weten..., ... of heb je hem je nummer gegeven.". "Ik moest altijd oppassen voor vreemde mannen van mijn moeder.", lacht Wouter terwijl we proosten met een nieuw rondje bier, dat hij middels een handgebaar besteld blijkt te hebben. "Dat zei mijn moeder ook altijd...", lach ik speels: "... al was het tegen dovemans oren.". Wouter kan wel lachen om mijn enigszins ondeugende opmerking: "Dan heeft Dennis de verkeerde uitgenodigd". "Haha, dan is hij dus toch homo...", lach ik. Wouter lacht op zijn beurt met een knipoog: "Of hij wist dat jij al een hotelkamer had.". Ik schiet nog wat verder in de lach: "Dan had ik beter hier pas met jullie af kunnen spreken.". Ook Wouter schiet nog wat verder in de lach: "Ach ja, anders had je zijn aanbod pas geweigerd op het moment dat het gedaan zou zijn.". Ik lach vriendelijk terug, maar in mijn hoofd is het minder braaf: "Volgens mij had ik dan niet geweigerd...". Het gesprek valt weer even stil, doordat Wouter zijn telefoon er nog eens bij pakt. "Dat gaat hem echt niet meer worden...", geeft hij op moedeloze toon aan als hij de OV laatste berichten bekeken heeft. "Dan maar een dag voor niets gewerkt...", lacht hij zuur als het er alle schijn van heeft dat hij toch maar voor de dure hotelkamer gaat. "Of nog een paar biertjes en dan de terrasverwarming...", knipoog ik speels naar Wouter: "... dan heb je wellicht nog wat meer plezier van de werkdag.". Wouter schiet in de lach: "Ik denk toch maar van niet..., ... dan heb ik geen ontbijt morgen.". Ik hef mijn glas richting Wouter: "Na al deze calorieën heb je het ontbijt daar in ieder geval niet meer voor nodig.". "Haha, maar het kost ook veel calorieën als je al die tijd bezig bent.", countert Wouter op gewiekste toon mijn opmerking. Opnieuw valt het gesprek wat stil, omdat Wouter zich weer op zijn telefoon richt. "Aangezien jij een collega bent, ben je geen vreemde man...", lach ik naar Wouter als ik mijn hand op zijn telefoon leg ten teken dat hij de boeking wat mij betreft niet hoeft te maken. "En ik ben zeker geen vreemde man...", knipoog ik erachteraan: "... mijn hotelkamer is groot genoeg met al die bedden.". Wouter kijkt me wat twijfelend aan. "Nee..., zonder gekheid...", lach ik hem vriendelijk toe: "... die kamer is echt groot zat en het is zonde van het geld om nog een andere kamer te nemen.". "Gewoon nog een biertje doen...", lach ik sturend: "... en dan morgen weer vroeg op als alles weer rijdt.". Aangezien ik Wouter nog steeds niet overtuigd lijk te hebben, pak ik mijn telefoon erbij en laat ik de foto van de kamer nog een keer zien: "Als je de foto ziet, hoor je de echo..., ... zo groot is die kamer.". "Nou..., ... ok dan...", reageert Wouter op enigszins ongemakkelijke toon. Terwijl ik de foto weer wegdruk op mijn telefoon, realiseer ik me dat Wouter dit keer wel een stukje app conversatie tussen Olivier en mij heeft kunnen zien. En hoewel het vooral emoji's en smileys betrof, zal Wouter de strekking ongetwijfeld wel snappen. Ik doorbreek het licht ongemakkelijke moment door nog een biertje te bestellen. "Op de eerste werkdag van het jaar dan maar.", proost ik richting Wouter als de bardame de bestelde biertjes bij ons heeft neergezet. De toost leidt er ook toe dat het onderwerp van het gesprek weer even op werk komt te liggen, waarbij Wouter nog wat opvallende momenten van de dag laat passeren. Nu we het weer over werk hebben, neemt de spanning weer af, die zich bij Wouter leek te hebben opgebouwd. Ook gaat het tempo qua drinken omlaag en als het bier op is, besluiten we dat het wel tijd is om richting het hotel te gaan. "Al zouden de treinen nu nog rijden, dan zou je thuis qua reistijd al niet meer halen.", lach ik naar Wouter als we naar het hotel lopen. Iets dat Wouter wel moet beamen. "Wel een typisch hotel dit...", zegt Wouter als we via de nachtingang naar binnen zijn gegaan en in een wat ouderwets betegeld groot en hoog trappenhuis staan. "Ik las in de flyer dat dit vroeger een schoolgebouw was...", beaam ik richting Wouter dat het geen standaard hotel is: "... het heet ook het College hotel". "En al die hoge trappen moeten we nog op ook...", lach ik om aan te geven dat mijn kamer op de bovenste verdieping zit. "Die balken zijn ook vast origineel.", lach ik naar Wouter als we op de kamer komen, waar een aantal dakbalken duidelijk zichtbaar is. "Maar wel lekker ruim zoals beloofd...", voeg ik er direct nog aan toe. Aangezien mijn laptoptas op een van de twee tegen elkaar geschoven bedden ligt, is voor Wouter wel duidelijk welk bed ik gekozen heb. Hij loopt richting de andere bedden en pakt dan het bed dat niet vlak onder het schuine dak staat. "Het is maar goed dat Dennis iets anders had en niet ook nog mee hoefde ...", lach ik naar Wouter: "... dan hadden jullie nog moeten vechten wie zijn hoofd had mogen stoten...". Wouter kan er wel om lachen: "Als eigenaresse van de kamer had je dit bed dan toch wel aan je collega gegund.". Uit zijn reactie is wel duidelijk dat Wouter nooit een optie heeft voorzien, dat ik met Dennis en hem op een hotelkamer zou zijn beland. Een optie die, in alle eerlijkheid, wel stiekem diverse keren door mijn eigen hoofd was gegaan. "Nooit geweten dat het me zoveel macht zou hebben opgeleverd...", lach ik, terwijl ik mijn trui en shirtje uit doe en in mijn BH kom te zitten. Het is een simpele donkerblauwe BH die gelukkig nog wel wat kant heeft om niet helemaal een standaard setje te zijn. Als ik bezig ben om mijn broek uit te doen, merk ik dat Wouter krampachtig weg probeert te kijken. "Je hoeft niet zo krampachtig weg te kijken hoor...", lach ik hem vriendelijk toe: "... op het strand zie je meer...". Omdat het voor Wouter wat ongemakkelijk is, besluit ik hem gewoon maar even aan de situatie te laten wennen en niet teveel aandacht aan hem te geven. Als ook mijn broek uit is, heeft Wouter het zichtbaar moeilijk om niet te kijken. Ik pak de afstandsbediening en zet de TV aan. "Eens kijken of er nog een weerbericht komt...", lach ik vriendelijk om het ijs wat te breken. Op TV zijn wat winterbeelden van zowel de sneeuwpret als de overlast, waardoor we het weer kort over het OV gaan hebben. Dat zorgt er ook voor dat Wouter wat tot rust komt en zich minder opgelaten voelt door mijn schaarse kleding. Ik merk dat hij mij nu stiekem meer en meer probeert te bekijken en in ieder geval zeker niet langer krampachtig wegkijkt. Toch is wel duidelijk dat hij zich niet aan mij wil verlekkeren. Met mijn getrainde oog meen ik desondanks wel een lichte zwelling in zijn broek te kunnen waarnemen. Als de nieuwsrubriek op TV in herhaling vervalt en het er alle schijn van heeft dat Wouter zijn broek nog niet uit wil trekken, zet ik de TV uit. "Tijd om het licht uit te zetten en maar te gaan slapen.", suggereer ik op vriendelijke toon. "Dat lijkt mij ook wel.", reageert Wouter met enige opluchting in zijn stem. Als zowel het kamerlicht als de bedlampjes uitgezet zijn, is het direct behoorlijk donker in de kamer. Omdat ik bij voorkeur naakt slaap, besluit ik mijn BH en string uit te trekken voor ik onder het dekbed ga liggen. Aan het geluid van de gesp van zijn riem kan ik horen dat Wouter zijn broek nu wel uit durft te trekken. Wanneer het er alle schijn van heeft dat Wouter ook in bed is gaan liggen, dwalen mijn gedachten nog even af, waarbij ik mijn hand tussen mijn benen laat glijden. Ik bedenk me stiekem hoe de situatie nu had geweest als Dennis geen overnachting bij een vriend zou hebben gehad. "Zouden ze dan samen met de trein gegaan zijn...", sluimert het door mijn hoofd: "... of zouden ze dan allebei hier zijn...". Uiteraard mijmer ik door over het geval dat de twee mannen samen meegegaan zouden zijn naar mijn hotelkamer. "Zouden ze elkaar uitdagen...", laat ik mijn gedachten de vrije loop: "... of zou het juist nog meer afschrikken...". Mijn vinger heeft inmiddels de weg in mijn poesje gevonden en ik merk dat ik ronduit geil begin te worden. Ik moet dan ook moeite doen om mijn ademhaling rustig te houden en mijn natte kutje niet hoorbaar te laten soppen. Mijn gedachten dwalen verder af naar hoe de twee mannen, die elkaar tot kort daarvoor niet kenden, me heerlijk samen genomen zouden hebben. Al vrees ik dat het daar gezien de terughoudende opstelling van Wouter nooit van gekomen zou zijn. Die gedachte zet echter wel weer aan tot verder mijmeren. Ik denk terug aan al die keren dat ik met bekende of onbekende jongens op een kamer was beland en realiseer me dat het dan altijd was om te seksen. Plots verlang ik naar de gretigheid waarmee zo'n jongen me dan nam en het wakkert mijn geilheid alsmaar meer aan. Ik ben inmiddels zo geil geworden, dat ik het bijna een belediging vind dat Wouter geen avances gemaakt heeft. Omdat ik het idee heb dat hij nog gewoon wakker is en ik verlang naar het gevoel om begeerd te worden, besluit ik dat ik best nog een beetje uit mag dagen. Ik zet het nachtlampje aan en stap uit bed om naar de badkamer te lopen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat Wouter duidelijk waarneemt dat ik inmiddels naakt ben. Ik besluit niet verder zijn kant op te kijken en te doen alsof ik geen erg in hem heb. Nadat ik mijn kutje even flink heb laten soppen in de badkamer, ga ik weer terug. Ook nu kan ik weer vanuit mijn ooghoek zien, dat Wouter mijn naakte lijf goed in zich op probeert te nemen. Terug in bed zet ik het nachtlampje weer uit en laat mijn hand onder de dekens weer direct tussen mijn benen glijden. Ik vinger mezelf zo ingetogen mogelijk, maar wel zo dat ik het duidelijk kan voelen. Aan mijn eigen poesje kan ik voelen dat ik weer eens botergeil ben. "Slaap je al", vraag ik op voorzichtige toon, waarbij ik moeite moet doen om mijn ademhaling onder controle te houden. "Nog niet...", reageert Wouter weifelend na een korte stilte. "Mis je die intimiteit niet...", vraag ik voorzichtig: "... na zoveel maanden?". Het zou voor Wouter zo langzaam aan wel duidelijk moeten zijn dat ik geil ben, maar hij blijft gereserveerd. Na weer een korte stilte reageert hij toch: "Valt wel mee..., ... we waren al dusdanig maatjes dat de intimiteit ook op een laag pitje stond.". "Bij mij en Olivier is het juist andersom...", reageer ik op mijn beurt, wat dubbelzinniger. "Wij waren zeg maar eerst een soort van maatjes...", zeg ik op ondeugende toon: "... en daarna kwam de relatie pas.". Wouter lacht wat ongemakkelijk: "Als je het zo zegt..., ... kwam de intimiteit vast niet pas bij de relatie...". Ik reageer op ondeugende een geheimzinnige toon: "Inderdaad waren we al dat soort maatjes.". "Stel dat je Dennis was geweest..., ... en me vandaag pas voor het eerst gezien had", vraag ik suggestief: "... had ik je dan wel mogen pijpen?". Ondanks dat de kamer donker is, kan ik wel merken dat mijn vraag waarschijnlijk toch iets te direct was. Er valt een ongemakkelijke stilte, die ik voort laat duren tot Wouter hem zelf doorbreekt. Hij beantwoordt mijn vraag echter niet, maar ontwijkt hem met een tegenvraag: "Zou je iemand als Dennis meevragen naar je hotelkamer dan..., ... als je hem net een uurtje kent?". Ik lach stout: "De gedachte is wel door mijn hoofd gegaan ja...". Direct voeg ik er nog aan toe: "... maar in die gedachten was jij ook meegegaan hoor.". Ik heb nu geen zin meer om subtiel te blijven en begin me dusdanig te vingeren, dat zowel mijn ademhaling als mijn soppende kutje niet aan de aandacht van Wouter kunnen ontsnappen. "En dat was niet enkel om te komen slapen...". Wouter lacht wat terughoudend, maar ook wel geïntrigeerd: "Dat je niet al te slaperig bent, is me inmiddels wel duidelijk...". Nu Wouter enigszins speels reageert, besluit ik mijn eerdere suggestie nog maar eens aan te stippen: "Ik denk dat ik Dennis wel had mogen pijpen dan...". Wouter lacht: "Dat zou je hem moeten vragen, maar de kans acht ik best groot...". Ik probeer Wouter nog wat verder te prikkelen: "Als jij van gedachten verandert, moet je het maar laten weten.". "Dus zeg het gerust als je alsnog gepijpt wil worden...", kreun ik er op hijgerige toon achteraan. Er valt opnieuw een (bijna) stilte, waarbij enkel het soppen van mijn kutje de stilte voorkomt. Wouter's gedachten en hormonen zijn nu ongetwijfeld op volle toeren, maar hij heeft toch nog wat tijd nodig om zich over te geven. "Pijp me dan maar als je dat graag wil...", doorbreekt Wouter de stilte uiteindelijk, waarbij hij om een of andere reden toch nog iets terughoudends in zijn stem heeft. Ik ben inmiddels zo geil, dat ik niet kan wachten om Wouter's mannelijkheid te proeven en zet mijn nachtlampje aan. Terwijl Wouter mijn naakte lijf nu zonder voorbehoud aanschouwt, loop ik richting zijn bed. "Moet ik onder de dekens duiken...", vraag ik op geile toon als ik bijna bij het bed ben: "...of leg je hem lekker open en bloot voor me neer?". Ik merk dat Wouter het dekbed van zich afslaat en in het flauwe schijnsel van mijn nachtlampje, kan ik zien dat hij een harde paal in zijn boxer heeft. Als ik naast het bed op mijn knieën ga zitten, geeft Wouter me de ruimte en haal ik de keiharde pik uit zijn boxer. Direct begin ik er aan te trekken en buig ik met mijn hoofd richting zijn kruis. "Zo te voelen wil er iemand gepijpt worden...", zeg ik geil, waarna ik Wouter's lul heerlijk in mijn mondje laat glijden. Aan zijn kreunen en ademhaling is duidelijk merkbaar dat Wouter zich maar al te graag heeft overgegeven. Pestend lik langs zijn eikel en kijk geil zijn kant op: "Je mag jouw lampje ook wel aanzetten hoor..., ... dan kun je lekker kijken.". Ik vervolg de pijpbeurt, waarbij ik Wouter vol overgave verwen. Het aanbod van het lampje is ook duidelijk welkom, want al snel zet Wouter het aan. Wouter moet zijn eigen geilheid al die tijd enorm hebben onderdrukt, want aan alles is merkbaar dat hij beregeil is. Het echt langdurig rekken van de pijpbeurt zit er dan ook niet in. Ik besluit dan ook om hem maar gewoon volledig af te zuigen. Een punt dat we redelijk snel bereiken en dat Wouter uit voorzorg nog aankondigt. "Ik ga zo spuiten hoor...", kreunt hij me opgewonden toe. Uiteraard verblik of verbloos ik niet en gulzig laat ik Wouter's pik in mijn mondje ontploffen. Kreunend en schokkend geniet Wouter van zijn orgasme en spuit hij een flinke hoeveelheid sperma mijn mond in. Als ik hem tot de laatste druppel geleegd heb, geef ik hem een kus op zijn eikel. "Je hoefde niet te zeggen dat je ging spuiten hoor...", zeg ik geil: "... dat was me wel duidelijk.". Wouter lacht quasi verontschuldigend: "Je hebt het duidelijk vaker gedaan ja.". Ik kom wat verder overeind en geef Wouter een korte zoen op zijn mond: "Dat heb ik zeker ja...". "Spuit jij altijd zoveel...", complimenteer ik Wouter op geile toon met zijn orgasme: "... of had je veel te lang al niet meer gespoten.". Wouter lacht wat weifelend als gevolg van mijn directheid: "Vooral dat laatste.". Ik lach en buig voorover om Wouter nogmaals een zoen op zijn eikel te geven: "Dan wil ie straks vast nog een keer...". Daarna geef ik Wouter nog een knipoog: "... en mocht dat zo zijn, laat het dan gerust weten...". Na nog een zoen op zijn eikel, sta ik op en ga ik weer op mijn eigen bed liggen. Mijn geilheid is uiteraard geenszins minder geworden en met het nachtlampje nog steeds aan, begin ik mezelf weer te vingeren. Als ik Wouter verlekkerd zie kijken, nodig ik hem uiteraard uit: "Bed hier is groot genoeg voor jou ook hoor...". Nu de ban gebroken is, is Wouter minder gereserveerd en neemt hij de uitnodiging graag aan. "Wel die boxer daar laten he...", knik hem ondeugend toe als hij richting mijn bed wil gaan. Het is een opdracht waar Wouter prima mee kan leven en nadat hij de boxer op zijn eigen bed heeft gegooid, komt hij naast me liggen. "Dan kan ik me nu richten op wat achterstallig onderhoud...", zeg ik geil, als ik langs de half slappe paal streel en mijn mond op die van Wouter druk voor een uitgebreide tongzoen. Wouter werkt maar al te graag mee en zijn hand vindt al vrij snel de weg naar mijn kutje. Hij duwt mijn eigen hand weg en begint me dan stevig met twee vingers te vingeren. Het is overduidelijk dat Wouter het fijn vindt om weer eens uitbundig met iemand te tongen en ik werk er zelf ook met plezier aan mee. Het geeft me ook weer dat heerlijke gevoel van begeerd te worden. Mijn hand om zijn paal heeft in combinatie met zijn mood de juiste uitwerking en al snel is Wouter weer op volle sterkte. Aangezien ik door al het vingeren zelf bijna kom, duw ik Wouter goed op zijn rug en ga ik op zijn pik zitten. Zijn paal vult me prima op en terwijl ik bij het onderste punt heerlijk met mijn klit over zijn bekken schuur, rijd ik mezelf naar mijn orgasme. Ik laat me voorover vallen en terwijl ik schokkend klaarkom, tongen we er heftig op los. Nu ik even niet meer aan rijden ben, krijgt Wouter de aandrang om zelf te stoten. Uiteraard is dat wat behelpen en zodra ik weer wat op adem ben, rolt Wouter ons om en komt hij bovenop me liggen. Opnieuw beginnen we te tongen en Wouter begint me nu stevig af te neuken. "Dit was ook al weer even geleden voor je...", hijg ik hem toe als ik op mijn onderlip bijt van geilheid. "Ja", is het korte antwoord van Wouter, waarna we weer gaan tongen en hij het ritme van zijn onderlijf nog verder opvoert. Wild draai ik mijn eigen tong rond die van Wouter als hij me naar een tweede hoogtepunt neukt. Als hij het neukritme meer en meer laat zakken, onderbreek ik de tongzoen en maak ik hem duidelijk dat hij zich vooral niet in moet houden. Wouter maakt er gretig gebruik van en neukt me zo hard als hij kan. Wanneer zijn orgasme nadert, trekt hij zich iets te vroeg uit me terug, waardoor hij toch niet komt. Hij boort hem terug in me en neukt me opnieuw stevig tot hij zijn orgasme weer aan voelt komen. "Spuit maar gewoon in me hoor...", hijg ik hem toe als hij de indruk wekt zich voor het spuiten terug te willen trekken. Om mijn statement kracht bij te zetten, sla ik mijn benen om hem heen, totdat hij mijn poesje heerlijk volgepompt heeft met zijn zaad. "Wanneer had je voor het laatst geneukt?", vraag ik Wouter op geile toon als hij nog bovenop me ligt uit te hijgen. "Maanden geleden...", fluistert hij hijgend in mijn oor. Moe en voldaan vallen we op mijn bed in slaap. Als we de volgende ochtend wakker worden, kijkt Wouter me wat schuldig aan. "Sorry..., ... misschien hadden we dit beter niet moeten doen...", zegt hij op zachte toon: "... waarschijnlijk toch de alcohol...". Ik ken mezelf uiteraard goed genoeg om te weten dat alcohol van mijn kant niet de drijvende kracht geweest is. Ik leg mijn hand op Wouter's pik, die als gevolg daarvan vrijwel direct hard begint te worden. "Het was niet de alcohol...", zeg ik ondeugend: "... de winter en de NS zijn de reden dat we hier in een hotelkamer liggen...". Er verschijnt een voorzichtige glimlach op Wouter's gezicht, die verraad dat hij zich schuldiger voelde over wat er gebeurd was, dan wat mij betreft nodig. "En ik ben nu eenmaal snel en makkelijk geil...", fluister ik speels in zijn oor, waarna ik hem een zoen op de mond geef en afdaal naar de inmiddels weer keiharde pik. "En deze kan ook nog steeds wat hulp gebruiken.", lach ik ondeugend, voor ik de harde paal weer in mijn mondje neem. "Ik kan merken dat jij snel geil bent ja...", kreunt Wouter me toe als ik zijn ochtendpaal vakkundig begin af te zuigen. Wouter laat me uitgebreid mijn gang gaan en geniet hoorbaar en merkbaar. Als zijn orgasme zich weer aandient, weet hij dat hij het niet meer hoeft aan te kondigen. In plaats daarvan legt hij teder zijn handen op mijn achterhoofd om me aan te moedigen hem weer volledig af te zuigen. Voldaan geniet hij van hoe ik zijn pik daarna heerlijk langzaam, volledig schoonlik. Als ik weer naast hem lig en op de telefoon kijk, heb ik een berichtje van Olivier dat de NS weer problemen heeft en tot tien uur in de ochtend niet gaat rijden. "De NS heeft storing...", lach ik tegen Wouter, dus we moeten hier maar even douchen en de dag opstarten. Al tongend staan we op van het bed en onder de douche vingert en beft Wouter me tussen het tongen door naar een hoogtepunt. Daarna gaan we naar de lounge waar we ontbijten en beide achter onze laptop kruipen. Als we het bericht zien dat er weer wat treinen gaan rijden, gaan we zo snel mogelijk naar het station om naar huis te kunnen, voor er nieuwe sneeuw komt. Bij de overstap op Amsterdam Centraal, scheiden onze wegen en moeten we allebei een andere trein hebben. "Ons geheimpje he...", zeg ik speels als ik Wouter in de stationshal een uitgebreide tongzoen geef. Iets dat Wouter niet leek te verwachten, maar met graagte accepteert. Na de tongzoen kijkt Wouter me nog een keer verlekkerd aan: "Ik houd mijn mond...". Ik lach en geef hem nog een korte zoen op zijn mond: "Goed zo.".

Collega op het spek gebonden (vm:een-op-een, 6005 words)
Auteur: Dorien	Toegevoegd: Jan 10 2026	Kijkers/Lezers: 942/871 [92%]	Waardering (verhaal): 9.50 (6 stemmen)
Door de Hollandse winter start het jaar toch net even anders dan gedacht en beland ik met een collega in een hotel…