ErotischeVerhalen.com: Collega op het spek gebonden door Dorien

"Daar staan we dan...", lacht mijn collega Wouter als een boer met kiespijn: "... geweldig begin van het nieuwe jaar zo...". Ik lach vanuit ellende maar mee: "De winter was toch mijn seizoen al niet...". Direct voeg ik er nog achteraan: "... net als voor het grootste deel van Nederland zo te merken.". Uiteraard hadden we al wel rekening gehouden met de nodige vertraging toen we twijfelden tussen het OV en de auto. Het beste was het waarschijnlijk geweest om de workshop die we vandaag gepland hadden op locatie bij de klant te laten vervallen, maar ja we wilden het nieuwe jaar bij deze nieuwe klant natuurlijk wel vol energie en goed beginnen. De workshop was gelukkig wel zeer geslaagd, dus dat was nog een pleister op de wonde. In de ochtend was het nog redelijk geweest, maar nadat er problemen ontstaan waren bij Amsterdam kwamen de eerste twijfels. Toch leek het allemaal weer te gaan rijden, maar nu we hier op het koude station Alkmaar staan, zakt de hoop ons toch wel in de schoenen. Veel informatie is er niet te vinden en de bereikbaarheid van de OV-reisplanner of de websites van de OV-bedrijven laten op zijn zachts gezegd te wensen over. "Zullen we anders maar kijken of we ergens wat kunnen eten?", stel ik voor omdat we op het station toch niets verder komen en het er niet op lijkt dat er snel een trein gaat komen. "Misschien maar beter ja...", stemt Wouter in: "... als er al een trein komt, dan gaan al deze mensen toch niet passen.". We lopen daarom door de sneeuw terug het centrum van de stad in. Omdat de workshop juist een informele setting moest hebben en er winters weer voorspeld was, heb ik gelukkig casual kleding aan en nog belangrijker casual schoenen in plaats van een hak. Toch loopt het nog niet echt fijn door de sneeuw. Als we langs een soort van eetcafé komen dat er ondanks het relatief vroege tijdstip al wel open en redelijk gezellig uitziet, besluiten we niet verder te gaan zoeken. Bovendien, hoe verder nu van het station, hoe verder we straks weer terug moeten door de sneeuw. "Op het nieuwe jaar dan maar...", proosten we als de bediening voor mij een glas wijn en voor Wouter een biertje heeft gebracht. "Dry January kan de kast in met dit weer...", lach ik naar Wouter hoewel ik het me sowieso niet had voorgenomen. Nu we wat opwarmen en wachten op het voorgerecht, pakken we heel ongezellig allebei onze telefoon erbij om de thuisfronten te informeren. "Ik had je nog gewaarschuwd.", krijg ik reactie van Olivier met een grinnikende smiley. We hadden het nog over de voorspellingen gehad, maar Olivier wist maar al te goed dat ik het niet kon maken om de workshop af te zeggen. "Zo te merken wil je geen pijpbeurt als ik straks thuis ben...", reageer ik met een duiveltje. "Dan straf je ook jezelf schatje...", laat Olivier zich niet kennen: "...en volgens mij duurt het nog wel even voor je thuis kan zijn". Na de speelse opening van het Whatsapp gesprekje, wordt het wat serieuzer, waarbij ook wel duidelijk is dat het nog een flinke uitdaging gaat worden om uit de kop van Noord Holland te geraken als Amsterdam plat ligt. "Als ik jou was, zou ik gewoon alsnog een hotel boeken en morgen terug gaan", schakelt Olivier om naar de ondersteunende modus: "... NS gaat over op de winterdienstregeling, dus wordt het wat voorspelbaarder.". "Ik zal er nog even denken...", reageer ik: "... ook even kijken zo wat de OV voorspellingen zijn.". Aangezien de bediening de kom warme soep komt brengen die ik als voorgerecht besteld had, breek ik de Whatsapp conversatie met Olivier af. Ook Wouter legt zijn mobieltje aan de kant en terwijl we onze soep eten, spreken we allebei nog maar eens onze twijfels uit over de NS. "Mijn vriend begon al over een hotel", geef ik aan dat Olivier niet verwachtte dat er nog een voorspoedige thuisreis in zou zitten. "Ik vermoed dat die de prijzen nog snel verhogen nu...", geeft Wouter aan dat een hotel ook niet zo 1-2-3 geregeld is: "... iets met vraag en aanbod...". Ik til mijn glas op en proost nog een keer met Wouter: "Alle hoop op de NS dan maar...". Zowel mijn telefoon als die van Wouter staan niet stil, maar we laten ze netjes links liggen tot we onze soep op hebben. Als de soep op is, worden de mobieltjes wel weer gelijk van stal gehaald. "Ik denk dat die vriend van jou toch gelijk gaat krijgen...", zegt Wouter weinig hoopvol: "... het lijkt er niet op dat we snel thuis geraken.". Terwijl hij het zegt, toont hij zijn telefoon met de meest recente berichtgeving. "Toch maar even op Booking.com gaan kijken...", lacht hij als een boer met kiespijn. Als Wouter klaarblijkelijk uit voorzorg gaat kijken naar eventuele hotels, open ik mijn Whatsapp, waar de nodige nieuwe berichten op binnen gekomen zijn. Olivier heeft niet stil gezeten en me de nodige berichten gestuurd: "Het lijkt er niet op dat er nog veel gaat rijden hoor en je wil ook niet halverwege stranden." "En hotelkamers in Alkmaar worden ook snel minder." "Heb gewoon maar voor je geboekt." "Deze was nog redelijk betaalbaar, maar was al wel laatste kamer." "Eigenlijk vierpersoons, maar was de laatste daar." Als laatste heeft hij een foto

Collega op het spek gebonden (vm:een-op-een, 6005 words)
Auteur: Dorien	Toegevoegd: Jan 10 2026	Kijkers/Lezers: 942/871 [92%]	Waardering (verhaal): 9.50 (6 stemmen)
Door de Hollandse winter start het jaar toch net even anders dan gedacht en beland ik met een collega in een hotel…