Klik hier voor het ErotischeVerhalen.com hoofd menu

hoofd menu   |   lesbian categorieën   |   auteurs   |   top verhalen   |   nieuwe verhalen   |   zoek   |   links   |   instellingen   |   opties voor auteurs
Lekkere meiden zitten achter de webcam op je te wachten! Klik hier!


ZWEDEN... EEN EINDE - hoofdstuk 08 (mm:overige, 2765 words)
Auteur: Toegevoegd: Jun 20 2013 Kijkers/Lezers: 3948/3057 [77%] Waardering (verhaal): 9.50 (2 stemmen)
Vervolg...



Klik hier voor de eerste 75 regels van het verhaal

"Ga je naar je vader met de Kerst?" 

"Ja. Maar jij gaat toch wel mee, hè?" 

"Ik?" 

"Ja, jij! Heb ik je toch gezegd?" 

"Ik dacht dat je me toen zat te stangen. Want je zei nog dat ik dan in
het net moest. Smoking en zo." 

Ja, dat had Johan gezegd maar het was geen plagen geweest. Toen niet. 

"Owww... dat heb ik dan toen helemaal verkeerd opgevat. En nu? Waar haal
ik zo snel een smoking vandaan?" 

"Huren we in de stad." 

"Maar je wilt echt dat ik meega?" 

Johan verzekerde hem dat dat zo was en dat hij anders bang was zich
stierlijk te vervelen. 

En zo togen ze op een vrijdagochtend naar de stad Groningen voor het
huren van hun driedelig zwart. Het ging allemaal prima. Johan was wel 
vaker bij dat bedrijf geweest en ze kenden hem. Ook Erik had zich daar 
wel eens voor bijzondere gelegenheden laten kleden. Terwijl Johan 
zichzelf in de passpiegel bekeek, voelde hij ineens een steek van pijn 
in zijn maag. Ja... ook nu hij gewoon bezig was, kwamen de gedachten. 
Het langer verdringen door flink te werken kon niet meer. Alles wat er 
gedaan had moeten worden was zowat afgerond. 

"Is er iets niet goed?" vroeg de winkelbediende op een bezorgde toon. 

Johan zei hem dat alles goed was en dat het pak prima zat. Thuisgekomen,
zei hij Kees dat hij hoofdpijn had en even ging liggen. 

Heel normaal, zo dacht Kees. Kan gebeuren. Maar in de dagen erna begon
Kees zich toch zorgen te maken. De hoofdpijn was er bijna elke dag en 
zorgde ervoor dat Johan zich regelmatig terugtrok op zijn kamer. Kees' 
zorgen werden nog groter toen Johan niet meer samen met hem naar de 
sportschool ging en ook de zaaltraining van voetbal begon over te 
slaan. Eerst liet hij het geworden maar nadat hij er een keer met de 
buurvrouw over had gesproken, vroeg hij Johan er toch naar. Een echt 
antwoord kwam er niet. ‘Gewoon hoofdpijn. Heb ik wel vaker.' had het 
geklonken. Maar Kees vertrouwde het absoluut niet. Ook ging Johan af en 
toe alleen naar de stad Groningen toe. Nou hadden ze dat beiden wel 
vaker afzonderlijk van elkaar gedaan maar toch gaf het Kees nu ineens 
een onbestemd en onplezierig gevoel. Praten met de buurvrouw zorgde 
ervoor dat Kees niet alleen met zijn gedachten over Johan bleef en ook 
dat hij tot actie overging. Op een van die middagen dat Johan alleen 
wegging, volgde hij hem. Johan ging naar het Sterrebos en zat daar 
urenlang op een bankje om daarna gewoon weer naar huis terug te gaan. 

De dag voor 25 december vlogen ze met het privévliegtuig van Eriks zaak
van Eelde naar Göteborg. Op het vliegveld werden ze opgewacht door de 
beide vaders van Johan. Kees had het best wel vreemd gevonden toen hij 
van Johan vernomen had dat zijn vader op mannen viel maar had zich toen 
wel heel goed kunnen voorstellen waarom Soile en Erik nooit getrouwd 
waren en ook niet samenwoonden. Behalve dan natuurlijk als Erik er wel 
was geweest en dat in elk geval in de zomervakanties. De vriend van 
Erik was een echte hunk, zo vond Kees. Eentje met een heel lieve 
glimlach. 

Thuis bij Erik en Olaf waren ze meteen naar de keuken gegaan om er met
z'n vieren voor te zorgen dat het kerstdiner enige vorm en inhoud zou 
krijgen. Zo hadden ze afgesproken tenslotte. Maar na een dik uur gaf 
Johan aan dat hij hoofdpijn had en trok hij zich terug. Kees zag de 
zorgzame blikken van de vaders en sprak daarna zijn eigen bezorgdheid 
uit. Hij vertelde dat Johan al een tijd last had van hoofdpijn en dat 
het erger scheen te worden en dat hij zich steeds meer in zichzelf leek 
te keren. Erik verliet meteen de keuken en ging achter zijn zoon aan. 
Een kwartier later was hij terug. 

"Hij heeft alleen maar hoofdpijn, zegt hij steeds weer," herhaalde Erik
de woorden van Johan. "Er is volgens hem niets waar we ons zorgen over 
moeten maken. Bovendien zei hij, dat zorgen maken ons er niet knapper 
op maakt." Om die laatste opmerking moesten ze lachen maar de 
bezorgdheid was daarmee nog lang niet weg. Zeker niet bij Kees. 

Af en toe ging hij zelf ook eens kijken bij Johan maar alle keren leek
het alsof zijn vriend sliep. Kees vroeg zich af of dat echt zo was. 

De gasten kwamen en werden met een taxi afgeleverd. Ook Timothy viel in
de klasse hunk voor Kees. Hij was in elk geval flink onder de indruk 
van diens uiterlijk en charme. Wow! Edward was een prachtkerel, zo 
bleek hem al snel. Een beetje stijfjes in het begin maar al heel snel 
stond ook hij met opgestroopte mouwen in de keuken en werkte net zo 
hard als de anderen. Het echte Engels dat hij sprak, werkte regelmatig 
op Kees' lachspieren en als de anderen hem dan vroegen waarom hij 
lachte, kon hij amper uit zijn woorden komen. Heel snel echter had 
Edward door waarom Kees moest lachen en toen zette hij een heel erg 
goede persiflage van zichzelf neer. Eentje die allen een lachstuip 
bezorgde. Timothy deed er nog een schepje bovenop en samen met Edward 
voerde hij een kostelijk toneelstukje op in door de andere drie amper 
te verstaan Engels. 

Het diner was prima. Het was hun gelukt om er iets heel goeds van te
maken. De verplichte avondkleding zorgde ervoor dat alles een heel chic 
geheel vormde. Tijdens het omkleden had Kees eventjes met Johan, die 
toen wakker was, gesproken. Kees maakte zich steeds meer zorgen en vond 
dat Johan er erg beroerd uitzag. Johan zei opnieuw, dat ze zich geen 
zorgen moesten maken maar ja... Kees wist gewoon dat er iets was. 

Het was een heel bijzondere avond geworden. Het eten heerlijk, de sfeer
erg goed en het enige dat er aan mankeerde was de aanwezigheid van 
Johan die de vijf disgenoten allemaal in hun hart droegen. Tot in de 
nachtelijke uurtjes zaten ze bij elkaar en praatten over van alles en 
nog wat. Toen Kees eindelijk in zijn bed stapte, was hij doodmoe maar 
ook heel duidelijk tevreden. 

Een aantal uren later werd hij echter wakker. Als eerste keek hij naar
Johans bed. Leeg. Waar hangt die nou weer uit, was het door hem 
geschoten. Hij stapte uit bed, pakte een badjas en ging op zoek. Johan 
zat in de woonkamer. In de hoek van de bank had hij zich heel klein 
gemaakt. Kees zag hem al van afstand en voelde letterlijk pijn in zijn 
hart. Hij beet zich op zijn lippen om zich groot te houden. Voor hem 
was het heel erg duidelijk: Johan zat er compleet doorheen. Hij kon 
niemand om zich heen hebben, zo leek het. En Kees... hij liet het 
daarbij op dat moment en ging terug naar de slaapkamer die hij met 
Johan deelde. 

Tegen het middaguur op eerste kerstdag was iedereen wakker. Met z'n
vijven aten ze een bescheiden lunch en daarna moesten Edward en Tim weg 
omdat eerstgenoemde verplichtingen had op de ambassade: het jaarlijkse 
kerstdiner voor in Noorwegen wonende Engelse onderdanen. Tenminste, 
voor hen die zich daarvoor hadden aangemeld. Niet kosteloos, want ook 
de Engelse schatkist was niet meer zo rijk gevuld als in vroegere 
eeuwen. Heel even gingen ze langs bij Johan. Hij was wakker en 
verontschuldigde zich voor zijn afwezigheid. Natuurlijk werd er gezegd 
dat het er niet toe deed, dat hij snel weer beter moest worden en dat 
ze elkaar snel weer zouden ontmoeten. Kees keek ernaar vanuit de 
deuropening en vroeg zich af of het echt weer goed zou komen met Johan. 


De volgende ochtend vlogen ze volgens plan weer terug naar huis. Johan
was 's avonds even bij hen in de woonkamer geweest maar was niet echt 
spraakzaam. Stilletjes had hij zich opnieuw opgekruld in het hoekje van 
de bank. Kees vergeleek hem met een zielig vogeltje. Erik en Olaf deden 
van alles om het hem naar de zin te maken maar het vogeltje zong niet. 
Hij bleef zielig voor zich uitstaren en was zich, naar het gevoel van 
Kees in elk geval, amper bewust van de mensen om hem heen. 

De vlucht naar huis was stil. Johan was niet aanspreekbaar, wat Kees ook
probeerde. Opnieuw was er hoofdpijn en ja... Johan zag er ook uit alsof 
hij echt ziek was. De buurvrouw haalde hen met de auto van Kees van het 
vliegveld op en kletste honderduit. Kees was echter de enige die 
antwoordde op de vele vragen die ze stelde. Johan had achterin gezeten 
of beter gezegd gehangen. Thuis was Johan meteen naar zijn slaapkamer 
vertrokken. Fluisterend hadden de buurvrouw en Kees samen in de keuken 
verder gepraat. Kees deed zijn relaas en de buurvrouw knikte omdat ze 
wist dat ze beiden gelijk gehad hadden. Er was wel degelijk iets met 
Johan. 

Het werd Oudejaarsdag. De buurvrouw en Kees maakten in haar huis in de
ochtend de oliebollen klaar. Kees vond het prachtig om iets om handen 
te hebben want alsmaar met Johan in huis zitten en niet met hem kunnen 
praten hoe vaak hij het ook had geprobeerd, bezorgde hem de kriebels. 
Met een grote schaal ging hij tegen het middaguur naar huis. Toen hij 
Johan riep voor het middageten werd er niet gereageerd. Hij was op zijn 
slaapkamer en lag aangekleed op het bed. "Kom je eten?" 

"Nee, doe maar niet. Ik zou geen hap door mijn keel krijgen," luidde het
antwoord. Kees ging bij hem op bed zitten. 

"Maar je moet wel wat eten man want je valt volgens mij enorm af de
laatste tijd." 

"Dat valt wel mee." 

"Nee, dat doet het niet. Kom mee eten, alsjeblieft. Laat die oliebollen
maar staan maar eet gewoon brood of zo dan." Het voorstel van Kees werd 
afgewimpeld en mismoedig keerde Kees terug naar de keuken. Zelf bleef 
hij ook van de oliebollen af. Zoiets eet je als een lekkernij op een 
feestdag en... daar voelde het niet naar nu. Hij wist dat hij een stap 
moest zetten maar het viel hem zwaar: loodzwaar. 

Tegen vieren had hij zijn auto ingepakt. Alles wat hij een paar maanden
geleden uit de auto het huis ingebracht had, stond nu weer in zijn 
auto. Met het lood in de schoenen liep hij naar Johans kamer en klopte 
aan. Hij hoorde Johans stem iets zeggen, dat vermoedde hij in elk 
geval, en ging naar binnen. Johan stond bij het raam en keek naar de 
tuin achter het huis. Maar of dat werkelijk zo was, wist hij niet. Ook 
dat was niets meer en minder dan een aanname. 

"Ik heb mijn spullen gepakt, Johan. Ik ga." 

Johan reageerde niet maar bleef staan waar hij stond. 

"Ik ben hier heen gekomen met het idee, de hoop, dat als jij nog niemand
had gevonden om je leven mee te delen, wij wellicht weer een paar 
zouden kunnen vormen. En wat mij betreft, staat dat ook helemaal niets 
in de weg. Ik houd van je en dat heb je vast en zeker wel gemerkt. 
Natuurlijk heb ik er niets mee gedaan omdat ik goed aanvoelde dat jij 
ruimte nodig had. Veel ruimte maar die heb ik je gegund. De laatste 
tijd echter lijkt het alsof je er helemaal niet meer bent. Alsof je 
afgedwaald bent naar een punt waar niemand je meer kan bereiken. Waar 
je niet bereikt wilt worden. Door niemand. Ik begrijp ook maar al te 
goed nu, dat er geen ruimte meer is voor een echt ons. Dat jij mij niet 
wilt als je vriend. Misschien nog wel als een vriend maar niet in die 
andere betekenis. Ik weet niet wat daarvan de reden is. Hoef ik ook 
niet te weten. Jouw beslissing en die respecteer ik door nu weg te 
gaan." Even had Kees het idee dat Johan iets wilde zeggen maar... dat 
was een vergissing. "En dus ga ik zo weg. Waarschijnlijk naar mijn oom 
of naar mijn opa en oma. Ik weet het nog niet. Je hebt mijn nummer en 
misschien kunnen we ooit nog eens iets afspreken als gewone vrienden. 
Bel me maar en anders bel ik jou wel een keer." Nog steeds geen 
reactie. "Tot ziens, Johan!" Kees draaide zich om en sloot de deur 
achter zich. De tranen liepen hem over de wangen. Hij legde de sleutel 
van de voordeur in de schaal op het kastje in de hal en verliet het 
huis. Het hekje bij het begin van de voortuin was niet gammel meer. Ze 
hadden hem vervangen. Kees stapte in zijn auto en reed weg, nagekeken 
door de buurvrouw. 

Wordt vervolgd... 

Reacties zijn welkom op de site maar ook via mijn mailbox:
lucky_eye2@yahoo.co.uk 

©Lucky Eye, mei 2013. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd
en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, 
microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande 
schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht. 




Auteurs waarderen reacties!
Vergeet niet te stemmen, en schrijf de auteurs om te vertellen wat je al dan niet leuk vond aan het verhaal!
Lucky Eye heeft 90 verhalen op deze site.
Profiel voor Lucky Eye, incl. alle verhalen
Email: lucky_eye2@yahoo.co.uk
Geef je mening over dit verhaal:
 
Typ beneden tekst in voor een snelle, anonieme reactie aan de auteur
De auteur zal dit dan in zijn/haar email ontvangen.

Stuur dit bericht:

Anoniem (geen afzender, auteur kan niet reageren!)
(Voer een email adres in als "chat email" in de instellingen, en het zal hier verschijnen)
met dit email adres als afzender:

verhalen in "overige"   |   alle verhalen van "Lucky Eye"  



Sex dating | Hete Livecams (NL) | Erotic Lesbian Stories




(c) Copyright, 2001-2024 ErotischeVerhalen.com   email webmaster Art voor ondersteuning
Powered by StoryEngine v1.01