Ik hield niet van spa. Toch zat ik hier met een smakeloos glas spa rood,
omdat ik uit alle macht had proberen te vermijden om om "cola" te 
vragen toen het personeel me eerder dan ik verwacht had had 
aangesproken. Ik wist dat het vrijwel onmogelijk was misselijk te 
worden van spa rood, toch had ik het idee dat mijn maag van streek 
raakte. Maar de kans was natuurlijk groter dat het van de zenuwen was. 

Ik vroeg me af wie er zou komen opdagen. Dates via internet, zeker op
deze manier, waren eigenlijk altijd een risico. Ik kon wel beroofd 
worden. Gechanteerd. Of waarschijnlijker, iemand had een grap met me 
uitgehaald. En als ik me al zo onzeker voelde, en deze risico's liep, 
dan was het voor haar nog drie keer erger. Ze zou wel niet komen. 

BlissSearcher. Zo noemde ze zichzelf op Discord. Ik was daar
TongueTwister, een leuke woordspeling op mijn dagelijkse problemen. We 
waren allebei lid van een speciale server daar, die ons voorzag van wat 
we nodig hadden. Meestal werd onze bezigheid alleen bedreven, hoogstens 
aangemoedigd in de anonimiteit van de server, heel soms met een 
voicecall of webcam. Dezelfde reden die het voor mij moeilijk maakte om 
vrouwen in het dagelijks leven te benaderen, maakte het ook moeilijk om 
deel te nemen aan voicecalls, dus ik genoot vaak gewoon van wat er in 
de server voorbij kwam en probeerde tekstgesprekken in privéberichten 
aan te knopen met de spaarzame vrouwen op de server. Die hadden keus 
genoeg, dus dat viel vaak tegen. 

Maar met BlissSearcher klikte het meteen. Waarschijnlijk omdat wij twee
de enige Nederlanders van de server waren. We spraken elkaar inmiddels 
dagelijks, niet alleen over onze gemeenschappelijke seksuele fetish, 
maar ook over de problemen van het dagelijks werk, leven en familie. We 
waren allebei ongebonden, dus we konden zonder problemen elkaar 
berichten waar en wanneer we wilden. Ik had het enorme risico genomen 
om haar te vragen of we elkaar konden ontmoeten toen ik erachter was 
gekomen dat ze slechts een half uur van me verwijderd woonde. Het was 
twee dagen stil geweest en ik was al bang geweest dat ik alles 
verprutst had, toen ik een berichtje had gekregen dat ze dat best wel 
wilde, maar ze wilde dan wel dat we elkaar eerst op een openbare plek 
zouden treffen. Met trillende handen had ik dit café voorgesteld, dat 
in een grote stad precies tussen haar en mij in lag. 

Maar hier zat ik dus. Ik was een kwartier te vroeg gekomen en het was nu
al een kwartier na het moment van de afspraak. Dus het was op zich niet 
vreemd dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Ik controleerde de 
Discord-app op mijn telefoon. Geen bericht, maar ze was wel online. Zou 
ik een bericht sturen? Of was dat te opdringerig? 

De keuze werd me bespaard, ik zag opeens drie puntjes in mijn chatscherm
verschijnen in ons chatvenster... ze typte een bericht. Vol spanning 
wachtte ik af. Het was een flink bericht, dus ik moest geduld hebben. 

"Ik was zenuwachtig....ik durfde het café niet in zonder zeker te weten
dat je er echt zou zijn. Maar ik weet helemaal niet hoe je eruitziet. 
Ik wilde ook geen bericht sturen omdat dat zo stom en wanhopig over zou 
komen. Maar als jij die man bij het raam bent die nu op zijn telefoon 
kijkt, wil je dan een Sprite voor me bestellen?" 

Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap. Ik keek rond om te
kijken of iemand me in de gaten hield, maar niemand leek enige 
interesse in me te tonen. Ik stond op en ging naar de bar. Ik hoopte 
dat mijn mond zich normaal zou gedragen en ik niet als een idioot zou 
staan hakkelen. Gelukkig wilde ze een Sprite en geen cola. Toen degene 
achter de bar me zag, haalde ik diep adem en zei met heldere stem: 
"Twee Sprites, aaaalstublieft." Bijna goed. 

Toen ik met twee Sprites in mijn handen terugkeerde naar het tafeltje,
was er nog steeds niemand die op me lette. Ik begon steeds meer te 
vermoeden dat BlissSearcher een grap met me aan het uithalen was. 
Hoewel ik mezelf erop voorbereid had, voelde ik toch iets van ergernis 
en ik pakte mijn mobiel. Geen bericht in de app en ze was offline. 
Geërgerd begon ik een bericht te typen, een bericht dat ik gelukkig 
nooit zou versturen. 

Er was iemand naar mijn tafeltje toegekomen. Een vrouw. Een kindvrouwtje
was misschien een beter woord. Ze was klein, tenger, spitsig. Ze had 
piekerig haar, duidelijk geblondeerd met forse uitgroei. Een aardig en 
lief gezichtje, dat moest ik toegeven, maar eerlijk gezegd niets