hoofd menu | lesbian categorieën | auteurs | top verhalen | nieuwe verhalen | zoek | links | instellingen | opties voor auteurs |
Lekkere meiden zitten achter de webcam op je te wachten! Klik hier! |
Koffiedrinken op het Museumplein (vm:een-op-een, 4067 words) [1/2] Toon alle delen | |||
Auteur: blackjack | Update: Apr 01 2021 | Kijkers/Lezers: 4681/3945 [84%] | Waardering (deel): 9.78 (9 stemmen) |
Voor mijn werk als journalist word ik naar het Museumplein in Amsterdam gestuurd voor een reportage over de demonstraties tegen de coronamaatregelen. Business as usual, totdat ik een eenzame jonge vrouw ontmoet... |
Donderdagmiddag. Redactievergadering via Teams. ‘Jack, wil jij zondag
naar het Museumplein? Ik wil een goed inhoudelijk artikel over de
redenen die mensen hebben om daar te komen demonstreren tegen de
coronamaatregelen. En vraag ook wat de achtergrond is van de mensen die
daar rondlopen. Wie zijn ze, wat voor werk doen ze? En ik wil in jouw
verhaal lezen waarom ze zich zodanig zorgen maken dat ze op hun vrije
zondag naar Amsterdam gaan, terwijl ze weten dat ze met een waterkanon
de stad uit worden gespoten.' Ik knik naar mijn beeldscherm. ‘Begrepen
Marcel, ik ga ervoor zorgen. Wanneer is mijn deadline?' Dinsdag twaalf
uur ‘s middags, dan hebben we in de krant van woensdag een inhoudelijk
verhaal naar aanleiding van de nieuwe persconferentie van Rutte.' ‘Oké,
komt voor elkaar.'
Drie dagen later arriveer ik aan het begin van de middag op het Centraal
Station van Amsterdam. Ik neem de tram naar het Museumplein, waar al
behoorlijk wat mensen rondlopen en op de grond zitten. Ze komen vrijwel
allemaal om te demonstreren, maar omdat de burgemeester de demonstratie
op het Museumplein heeft verboden, zeggen ze doodleuk dat ze hier komen
om ‘koffie te drinken'. ‘Demonstreren? Hoe kom je daar nou bij? We
drinken gewoon een kopje koffie.' Ik grinnik. Tuurlijk, gewoon
‘koffiedrinken'. Met een paar duizend man zeker. De sfeer is
gemoedelijk, hier en daar zelfs uitbundig. Ik zie mensen elkaar
uitgebreid knuffelen en vrijwel niemand houdt anderhalve meter afstand
tot de ander. Ook ben ik vrijwel de enige die een mondkapje draagt. Ik
knoop wat gesprekken aan, wat eigenlijk heel soepel gaat. De meesten
willen best vertellen waarom ze vandaag op het Museumplein zijn. Zo
spreek ik Anton, een caféhouder uit Haarlem, die zich zorgen maakt over
zijn bedrijf. Hij zegt corona heel serieus te nemen, maar vindt de
maatregelen veel te ver gaan. Daarna interview ik Maria, die ervan
overtuigd is dat het allemaal één groot complot is om het volk onder de
duim te houden. ‘Corona? Is gewoon een griepje joh. We worden
belazerd!' Ik schrijf alles braaf op (ik ben een journalist van de oude
stempel; ik werk nog met een notitieblok). Wel valt me op dat bijna
niemand met zijn volledige naam in de krant wil. Ook wil niemand
herkenbaar op de foto. ‘Nee bedankt. Als mijn baas in de krant ziet dat
ik op het Museumplein ben geweest, krijg ik alleen maar gezeik.'
Ik kijk rond, op zoek naar een nieuw ‘slachtoffer' om te interviewen. En
opeens zie ik haar. Ze zit moederziel alleen op het gras, met naast
haar een thermoskan met twee bekers. Wat me direct opvalt, is dat zij
wél een mondkapje draagt. Ze staart naar de grond; alles lijkt langs
haar heen te gaan. Haar lange rode haren vallen over haar donkere
winterjas en ik word geraakt door de enorme eenzaamheid die ze
uitstraalt. In een flits denk ik aan een liedje van De Dijk: ‘Niets is
zo eenzaam als een stampvol café'. Voor deze vrouw - ik schat haar
achterin de twintig - is op dit moment niets zo eenzaam als een vol
Museumplein. Iedereen lijkt haar te negeren. Ik besluit bij haar te
gaan zitten - op anderhalve meter afstand, dat dan weer wel.
‘Goedemiddag, ik ben Jack, mag ik even bij je komen zitten?' Ze kijkt
op en twee prachtige blauwe ogen kijken me triest aan. ‘Ja hoor.' ‘Mag
ik vragen hoe je heet en waarom je hier bent? Ik schrijf een artikel
over de redenen die mensen hebben om hier te komen demonstreren.'
‘Lenneke. En ik ben hier niet om te demonstreren.' Ze maakt een
hoofdbeweging naar een groepje mensen achter haar. ‘Ja, zij misschien
wel. Maar ik niet. Ik zag op Facebook een oproep om koffie te komen
drinken op het Museumplein. Nou, dat is precies wat ik nu nodig heb.
Gewoon koffiedrinken, samen met iemand, maakt niet uit wie. En ik woon
hier toch vlakbij.' Ik wijs naar haar thermoskan. ‘Zullen we samen
koffiedrinken?' Vanachter haar mondkopje schenkt ze me een dunne
glimlach. ‘Dat lijkt me gezellig.' Ze pakt de thermoskan en de twee
bekers, draait de dop van de kan en schenkt de twee bekers vol. Even
later drinken we zwijgend onze koffie. Lenneke staart weer naar de
grond, maar ik zie dat ze af en toe eventjes naar me kijkt. Na een paar
minuten verbreek ik de stilte. ‘Heerlijk, die koffie. Dank je wel.
Maarre... mag ik vragen waarom je het zo nodig hebt om hier koffie te
drinken?' Ze maakt een wanhopig handgebaar. ‘Ik zie niemand meer. Ja,
via FaceTime of Zoom, maar dat telt niet. Ik werk al bijna een jaar
thuis, dus mijn collega's zie ik ook niet meer en we gaan zodoende ook
nooit meer na werktijd naar de kroeg, die trouwens dicht is. Mijn
ouders wonen in Maastricht, dus hen zie ik ook zelden. En mijn
vriendinnen hebben het allemaal druk met hun gezinnen. Met hen sprak ik
altijd 's avonds af, als hun kinderen op bed lagen, maar dat kan door
de avondklok ook al niet meer. En al mijn andere sociale activiteiten
liggen ook stil. En weet je? Ik kan met iedereen appen en bellen, maar
dat ben ik kotsbeu. Appen of bellen kost zó veel energie als je verder
Dit is deel 1 van totaal 2 delen. | ||
toon alle delen | volgend deel |
Auteurs waarderen reacties! Vergeet niet te stemmen, en schrijf de auteurs om te vertellen wat je al dan niet leuk vond aan het verhaal! |
|
blackjack heeft 54 verhalen op deze site. Profiel voor blackjack, incl. alle verhalen Email: blackjack76@hotmail.nl |
|
Typ beneden tekst in voor een snelle, anonieme reactie aan de auteur De auteur zal dit dan in zijn/haar email ontvangen.
Stuur dit bericht:
|
Sex dating | Hete Livecams (NL) | Erotic Lesbian Stories |