Mijn moeder overleed toen ik acht was. Borstkanker. Dat is belangrijk om
te weten en belangrijk in het algemeen. In Nederland krijgen jaarlijks 
ongeveer 18.000 mensen borstkanker, inclusief 2.440 mensen die het 
voorstadium van borstkanker krijgen (ductaal carcinoom in suti). De 
5-jaarsoverleving van borstkanker is de afgelopen 60 jaar - mede 
dankzij onderzoek - flink verbeterd: van 52% in 1955 naar 89% nu. 
(Bron: KWF Kankerbestrijding, kwf.nl/kanker/borstkanker, 2022). Zo 
bleven mijn vader en ik alleen achter. Mijn vader moest me toen alleen 
opvoeden. Mijn grootouders aan mijn moeders kant zijn al twintig jaar 
geleden geëmigreerd naar Australië en mijn grootouders aan mijn vaders 
kant kozen voor hetzelfde plan, alleen gingen zij naar Canada. Het was 
niet makkelijk voor hem. Niet alleen moest hij rouwen om het verlies 
van zijn vrouw, maar hij moest ook zijn jonge zoon nog eens opvoeden én 
diens (dus mijn) rouw helpen verwerken. Toch is hij daar redelijk goed 
in geslaagd. 

Het werd wel makkelijker toen mijn vader Hakima ontmoette. Hakima is een
jaar jonger dan mijn vader en ook weduwe. Haar man sloot zich aan bij 
de Jihad in Syrië. Ze zag hem radicaliseren maar kon niets doen. In 
eerste instantie wilde hij dat zij samen met hun dochtertje met hem mee 
zouden reizen om de ongelovigen te bestrijden. Hij had alles gepland 
maar voordat Hakima de politie kon waarschuwen was hij al weg, twee 
weken voor de datum die hij vrij luid verkondigd had. In Syrië kreeg 
hij wat hij wilde; een martelaren dood. Zelf zou hij het als heldendood 
gezien hebben, maar rationeel denkende mensen noemen het gewoon een 
walgelijke misdaad door zichzelf op te blazen bij een school. 

Zijn ouders hadden voor hem, hun enige zoon, een leuk bedrag apart
gezet; uit te keren op zijn 25e verjaardag, maar hij stierf toen hij 23 
was. Na enig overleg onderling en indringende gesprekken met Hakima 
besloten zij om dat geld aan Hakima te schenken, maar pas nadat ze zich 
ervan overtuigd hadden dat Hakima en haar dochter niet dezelfde kant 
zouden opgaan. 

Mijn vader ontmoette Hakima via een advertentie bij de lokale Jumbo. Hij
en ik hebben als vader-zoon-binding, en omdat we het gewoon erg leuk 
vinden, een aardige LEGO® verzameling aangelegd en voor de mooiste 
stukken zocht hij een vitrinekast. Hakima had er juist één over en 
wilde er vanaf. Toen die twee elkaar ontmoetten... Het exacte verhaal 
heb ik nooit gehoord en ik vermoed dat ik het niet eens wíl weten. In 
ieder geval sprong er een vonk over. Binnen een half jaar besloten ze 
te gaan samenwonen en met de verkoop van onze woning, die van Hakima en 
haar dochter én de schenking van de (schoon)ouders konden we in een 
oude villa trekken aan de rand van de stad. Oud en in als de woning in 
tip-top staat zou zijn geweest volstrekt onbetaalbaar. Maar u vermoedt 
al wel, dat tip-top was het niet. Zo konden mijn vader, Hakima, mijn 
stiefzus en ik aan de slag. Met vereende krachten knapten we de woning 
op. Op de negende sterfdag van mijn moeder staan mijn vader en ik aan 
haar graf. Hakima en Julia laten ons op deze dag altijd met rust. Ik 
ben inmiddels zeventien en Julia is net achttien geworden. 

"Weet je Luuk, we moeten wat doen," zegt hij tegen me. Ik knik. "Maar
wat?" vraag ik. "Roparun!" zegt hij zeer beslist. "Ik ken de naam," zeg 
ik, "maar wat is de Roparun?" "Roparun," zegt mijn vader, "De Roparun 
is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs, Bremen en 
Almelo naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve 
prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met 
kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt 
overigens ook uit het motto wat al jaren is: "Leven toevoegen aan de 
dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het 
leven" (bron: Roparun.nl, https://roparun.nl/nl/over-roparun/, 2022)" 

"Oh, estafette hardlopen," zeg ik en voel aan mijn buik, "maar daar zijn
we toch niet fit genoeg voor? En moeten we die kilometers allemaal zelf 
rennen?" Mijn vader schudt zijn hoofd. "Nee," zegt hij, "slechts een 
deel, maar dat komt wel goed. Maar dan moeten we wel fit worden. Pas 
dan kunnen we geld inzamelen zodat anderen niet zoals mama..." Hij kan 
niet verder want tranen vullen zijn ogen. Ik sla mijn arm om hem heen 
en trek hem tegen me aan. "Ik snap het pap, ik snap het." Als hij 
zichzelf weer een beetje onder controle heeft zeg ik, "dat gaan we ook 
doen ook." Dankbaar kijkt hij me aan en geeft me een dikke knuffel. "En 
Hakima en Julia?" vraag ik, "doen die ook mee?" "Geen idee," zegt mijn 
vader, "maar eigenlijk wil ik deze keer alleen met jou gaan. Een 
eventueel volgende dan met hen." Ik knik. "We doen het niet alleen voor 
mama," zeg ik, "borstkanker gaat ook Hakima en Julia aan." Mijn vader