De bewaakster en de jongeman 

Verhaal door Lievelol 

Peter werkt in een groot technische onderdelen magazijn in Vlaardingen.
Het bedrijf levert veel aan de scheepvaart en groot industrie. Zijn 
taken bestaan uit voorraadbeheer en leveringen. Voor dat laatste moet 
hij wekelijks bestellingen afleveren bij veel verschillende bedrijven. 
Één van die bedrijven is een grote scheepswerf. Deze scheepswerf is 
betrokken bij defensie en is daarom streng beveiligd. Er zijn hekken, 
sluizen, pasjes, tassencontrole en bewaking. Één van de security 
officers is Nelleke. Nelleke is een slanke, donkerharige, elegante 
verschijning. Het uniform staat haar goed. Haar omgang met gasten en 
collega's is formeel maar vriendelijk en behulpzaam. In het afgelopen 
jaar hebben Nelleke en Peter elkaar beter leren kennen. Er is duidelijk 
een klik, maar geen van beiden durft dat toe te geven. Nelleke gezien 
haar functie, Peter omdat hij nogal bescheiden en voorzichtig van aard 
is. Elke keer dat Peter iets moet afleveren bij een afdeling van de 
werf, moet dat verplicht onder begeleiding. Peter moet de goederen bij 
de ontvanger afgeven, deze moet bevestigen en tekenen en eventueel 
details overleggen met Peter. Elke keer loopt Nelleke met hem mee. 
Tijdens hun wekelijkse wandeling over de werf praten ze en kan Peter 
Nelleke aan het lachen krijgen. Nelleke kan zich bij Peter ontspannen. 
Hij heeft haar vertrouwen gewonnen. Bij Peter groeit de behoefte haar 
beter te leren kennen. Een gevoel dat hij nooit bij andere vrouwen 
krijgt. 

Op de gebruikelijke vrijdagochtend staat Peter's busje voor de slagboom.
Hij wordt binnengelaten en parkeert. Hij meldt zich bij Nelleke. Maar 
Peter is vergeten zijn oordopjes en IPlayer in de bus te laten. 
Nelleke, alert als ze is, ziet zijn dopjes en moet ze in beslag nemen: 
geen geluids- of beeldopnameapparatuur op het terrein. Samen leveren ze 
de goederen af en Peter zegt gedag. Als Peter aankomt op zijn werk, 
merkt hij dat zijn IPlayer er niet meer is. ‘Bij Nelleke', realiseert 
hij zich. Even later gaat de telefoon op zijn bureau. Het is Nelleke. 
"Hoi! Met Nelleke. Ik heb jouw apparaat hier nog. Wil je ‘m terug?". In 
de buurt van de haven is een klein cafe waar eigenlijk alleen 
vrachtwagenchauffeurs en lokale werkers komen. Daar spreken ze na het 
werk af. 

Iets voor zessen springen Nelleke en Peter op de fiets en fietsen hun
eigen route naar het cafe. Samen komen ze aan. Samen zijn ze een beetje 
nerveus. Nelleke heeft haar uniform nog aan. Peter is blij haar te zien 
en lacht oprecht. Het werkt ontwapenend op Nelleke. Als vanzelf geven 
ze elkaar drie kussen op de wang. Beide zijn beduusd van deze 
spontaniteit maar het voelt goed. Ze gaan naar binnen. Er zitten wat 
vaste gasten aan de bar en één tafeltje is bezet. Nelleke kiest een 
tafeltje, Peter haalt witte wijn en een biertje. "Daar zitten we dan." 
zegt Nelleke. Ze geeft de IPlayer terug aan Peter. "Ik heb naar je 
muziek geluisterd. Het is klassiek, toch? Ik vond het erg mooi.". Peter 
is enthousiast dat Nelleke klassieke muziek kan waarderen. Hij houdt 
van veel muziekgenres en dus ook van klassiek. "Als je wilt mag je deze 
houden. Ik heb er nog één. Er staat van alles op." Nelleke neemt het 
graag aan. Ze hebben het over werk, het weer, over personen in hun 
omgeving. Dan zegt Peter out of the blue dat hij Nelleke mooi vindt en 
eigenlijk te vrouwelijk voor haar beroep. Nelleke is even uit het veld 
geslagen en kijkt Peter lang aan. Te lang. Peter reageert wat verlegen. 
Nelleke raakt Peter z'n hand even aan en zegt "dank je! Wat lief dat je 
dat zegt!" Haar glimlach is veelzeggend. Het doet haar echt goed dit te 
horen van iemand die ze vertrouwt. "Wil je nog een biertje? Misschien 
zeg je meer aardige dingen tegen me!" vervolgt Nelleke een beetje 
stoer. Ze lachen. Peter haalt nog een rondje. Dan zegt Peter waarom hij 
haar zo mooi vindt. Weer is Nelleke uit het veld geslagen. Ze 
realiseert zich dat hij al die tijd heel goed naar haar gekeken heeft. 
Nelleke voelt dat ze het warm krijgt van Peters aandacht. Peter ziet 
haar rode konen maar zegt niets. Het geeft hem veel voldoening haar te 
complimenteren, om haar op een voetstuk te zetten en te zien groeien. 
Nelleke gaat achteruit zitten en kijkt Peter een beetje vragend aan. 
Dan komt ze weer naar voren en zegt zacht "vindt je me leuk?". Peter 
slaat z'n ogen neer en knikt glimlachend. Nelleke pakt Peters hand. 
"Echt?". Peter kijkt haar nu recht aan en zegt "ja.". Nelleke weet niet 
wat ze moet doen. Dan legt Peter zijn hand over haar hand en kijkt haar 
aan. "Ja dus. En nu?". Dan moeten ze allebei kort lachen. Als het weer 
stil is legt Nelleke haar hand er boven op. Vier handen op elkaar. "Zo 
dus", zegt Nelleke en glimlacht lief naar Peter.  Nu is het Peters