De lekenzusters 

Verhaal door Lievelol 

Om 2 uur ‘s middag meldt Freek zich bij de dienstdoende ambtenaar van de
Centre Communal d'Action Sociale (CCAS). Deze had zijn komst niet 
verwacht en zucht vermoeid terwijl hij de zweetdruppels van zijn 
voorhoofd dept met een verfrommelde zakdoek. Het is warm die dag in het 
Franse rurale dorpje. Freek is het Frans niet goed machtig, maar kan 
zijn verhaal verduidelijken met documenten. De ambtenaar begint zijn 
komst te begrijpen en wordt enthousiast. "Maar natuurlijk! Welkom!". 
Freek is uitgezonden om hulp te verlenen bij sociale projecten. Hij 
wordt het komende jaar ingezet bij een katholiek klooster op het Franse 
platteland waar vrouwen van alle rangen en standen hun toevlucht hebben 
gezocht. Deze vrouwen wonen en werken in en rondom het klooster. Freek 
gaat helpen waar hij het meest nodig is. Na een dolle rit over smalle 
landwegen zet de ambtenaar Freek af bij het klooster. 

Voor de geopende hoofdpoort staan twee nonnen in zwarte habijten. Achter
de twee nonnen staat een groep jonge vrouwen in reguliere kledij. 
Sommige alleen een wit hemd met korte broek, andere in ketelpak. 
Sommige dragen een lange rok. Alle kapsels zijn verschillend; kort, 
lang, blond, donker. Freek schat snel ongeveer 25 vrouwen van 
uiteenlopende leeftijden. Dan treedt één van de nonnen naar voren en 
pakt Freek zijn uitgestoken hand. Ze kijkt Freek glimlachend aan en 
verwelkomt hem. Freek is onder de indruk van de doortastende blik van 
de vrouw. Freek stamelt wat terug. Ook de andere non geeft een hand. 
Dan treden de nonnen iets opzij en staat Freek oog in oog met de groep 
vrouwen. Freek ziet hun blikken. Sommige neutraal, andere glimlachend, 
weer andere ongeïnteresseerd. Op een onzichtbaar teken van de priorin 
dreunen de vrouwen gezamenlijk een welkomst tekst op: "weest welkom 
gast, weest welkom gast, ons huis staat voor u open.". Freek begrijpt 
maar half van wat ze zeggen maar dankt ze hartelijk voor het welkom. 
Tijdens de voordracht valt het Freek op dat één meisje niet mee doet 
terwijl haar glimlachende gezicht straalt. Freek snapt niet waarom. Dan 
lopen de vrouwen in een rij langs Freek, geven hem allemaal een hand en 
zeggen lachend dingen tegen hem die hij niet begrijpt. De groep 
verdwijnt. Freek wil zijn koffers pakken, maar ziet dat ze al naar 
binnen zijn. Hij volgt één van de nonnen naar zijn kamer. 

Freek slaapt die nacht opmerkelijk goed. Om 7:30 de volgende dag zit hij
aan één van de twee lange ontbijttafels met de vrouwen. Hij ziet veel 
stiekeme blikken en zelfs een terloopse knipoog. De vrouwen praten 
gedempt. Hij ziet het stille meisje gebaren maken en haar mond bewegen, 
maar ze praat niet. Na het afruimen wordt door één van de vrouwen het 
stille meisje aan hem toegewezen. Deze dag gaat Freek helpen op het 
land. Het meisje geeft hem een hand, glimlacht heel lief en gebaart dat 
hij haar moet volgen. Tijdens het lopen over paden en door velden maakt 
het meisje duidelijk dat ze doofstom is. Ze probeert haar naam 
duidelijk te maken maar schrijft het uiteindelijk in het zand: Elise. 
Freek schrijft ook. Hij vindt haar prachtig. Elise is klein en fijn 
gebouwd. Ze heeft een beetje kinderlijk gezicht omgeven door blonde 
krullen en haar ogen lachen bijna permanent. Toch ziet Freek dat haar 
ogen meer hebben gezien dan haar glimlach kan verhullen. Ondanks het 
communicatieprobleem, moeten ze om elkaar lachen, alsof ze elkaar 
kennen. Ze komen aan bij een broeikas die gedeeltelijk is ingestort. De 
kas is gebouwd met houten koepels en plastic. Elise legt met handen en 
voeten uit dat de schade is veroorzaakt door een recente hagelstorm. 
Freek loopt om het bouwsel heen en stelt vast dat een aantal betonnen 
ankers niet meer recht staat en dat een vier houten koepel latten 
gescheurd zijn. Een deel van het afdicht-plastic is weg. Elise volgt 
Freek op de voet en wijst hem terzake kundig op specifieke schade die 
Freek op het eerste gezicht gemist heeft. Freek is onder de indruk van 
haar inzicht. Dan wijst Elise hem op een hoop materiaal onder een 
dekzeil. Gereedschap, hout en plastic zeilen zijn aanwezig. Freek kan 
aan de slag. Elise tekent een klok in het zand die één uur aangeeft en 
maakt duidelijk dat ze dan terugkomt met lunch. Ze kijkt Freek aan met 
haar prachtige glimlach en loopt terug naar het klooster. Freek begint 
met opruimen, betonnen ankers opnieuw ingraven, houten koepels maken en 
doet een poging de koepels overeind te zetten. 

Het moment dat Freek zijn maag begint te knorren, hoort hij een hoog,
schril fluitje. Het is het fluitje van Elise die een soort bolderkar 
voorttrekt. Freek ziet dat ze hard moet trekken vanwege het mulle zand. 
Hij holt haar tegemoet en helpt. Ze gaan in de schaduw van een boom