De verpleegster en de oudere heer 

Verhaal door Lievelol 

Op het voorlaatste station stapt bijna iedereen uit de trein. Behalve
Ressa en Frank. Ressa reist naar huis na een lange avonddienst op de 
interne verpleegafdeling van het ziekenhuis in een naburige stad. Ze 
moet nog een half uur treinen, dan nog een bus. Dan is ze thuis. Frank 
heeft op de kinderen van zijn dochter gepast. Lise, twee en Arnold, 
drie en een half. Hij is moe en wil voorlopig geen kindergekrijs meer 
aan zijn hoofd. Frank woont in het zelfde dorp als Ressa. Ze kennen 
elkaar niet. Zelfs nog nooit gezien. Maar dat kan aan het grote 
leeftijdsverschil liggen. Frank is 64 en met vervroegd pensioen. Ressa 
is 28 en denkt niet aan kinderen of pensioen. Ressa is bezig met haar 
werk. Zij heeft soms het gevoel dat ze niets anders doet dan werken en 
forenzen. Soms voelt ze zich moe. Intens moe. Een moeheid die niet bij 
haar leeftijd past. 

Nu Ressa en Frank overblijven in de vierzitter, valt hun beider de
nabijheid van de ander op. Frank kijkt even vluchtig naar links en ziet 
Ressa haar profiel. In een flits stelt hij vast dat Ressa een knap 
meisje is, maar daar niets mee doet. Alsof het haar niet interesseert. 
Ze heeft golvend bruin haar tot op haar schouders. Een platte klem van 
achteren zodat het niet in haar gezicht komt tijdens het werk. Ze 
staart naar buiten in de donkerte. Dan zegt Frank "vindt je het goed 
als ik tegenover je ga zitten?" Frank is licht verrast door de kalme 
reactie van Ressa. Enigszins vertraagt draait ze haar hoofd naar Frank 
en toont een vaag aftreksel van een professionele glimlach. "Nee hoor. 
Gaat uw gang". Haar stem is zacht en hoog. Alsof ze zingt. Dan vervolgt 
Frank "Ik dacht, ik vraag het even. Anders lijkt het zo...alsof...ik 
niet naast je wil zitten". Ressa draait haar gezicht naar Frank en 
kruist zijn vriendelijk glimlachende blik. Het valt Frank op dat ze 
zijn blijk mijdt, wat rond dit tijdstip logisch is. Wel toont ze nu een 
oprechte glimlach. "En zo kan ik je beter zien!", grapt Frank, terwijl 
hij gaat verzitten. Onmiddellijk gevolgd door "sorry, dat moet wel heel 
erg gek overkomen..". Hij lacht verontschuldigend naar Ressa. Ze kijkt 
hem verrast maar glimlachend aan. "Aan mij valt niet zoveel bijzonders 
te zien.". Ze zegt het als een feitelijke vaststelling en lacht er 
enigszins meewarig bij. 

Frank is gevoelig voor dit soort in zijn ogen aperte tegenstrijdigheden.
Zijn hart slaat een slagje over maar van buiten beheerst hij zich. Hij 
houdt zijn hoofd iets scheef en kijkt guitig naar haar. Ressa probeert 
weer naar buiten te kijken, maar ziet in haar ooghoeken dat Frank 
blijft kijken. Het moment dat Ressa terugkijkt, slaat Frank zijn ogen 
neer. Hij wil niet opdringerig zijn en haar geen schrik aanjagen. Na 
een minuut zegt hij "ik ben een ouwe zak en ouwe zakken denken vaak dat 
ze zich dingen kunnen permitteren. Is natuurlijk niet zo. Als je jong 
en mooi bent, dan kun je je dingen permitteren. Iedereen is gevoelig 
voor schoonheid. Later komt karakter en uitstraling en ben je niet 
langer alleen mooi maar wordt je ook aantrekkelijk voor iemand 
anders.". Ressa luistert aandachtig. Hij vervolgt "Als jij zegt dat er 
niet zoveel bijzonders aan jou te zien valt, dan schrik ik een beetje 
en moet ik me inhouden om niet tegen je te zeggen dat ik je prachtige 
vrouw vind." Frank kijkt met een serieuze blik naar Ressa. Ressa draait 
haar hoofd af en kijkt naar buiten. Ondertussen is het gaan regenen. 
Diagonale  druppelstromen vertekenen de sporadische lichten van buiten. 
De ritmische geluiden van de trein versterken de stilte. Frank breekt 
‘m. "Het spijt me. Waar bemoei ik me mee. Ik wil je eigenlijk alleen 
een compliment geven. Dat is alles. Sorry. Vergeet het alsjeblieft." 
Ressa kijkt naar buiten en slaakt ze een zucht. Een beetje geïrriteerd 
kijkt ze plotseling naar Frank. Hij schrikt. Ben ik te ver gegaan? Dan 
zegt ze "u bent de eerste die dat ooit tegen mij heeft gezegd". Frank 
ziet haar donkere blik. Hij slikt en wacht. Ressa blijft hem aankijken. 
Dan verandert haar blik en verschijnt er een glimlach. "U weet niet 
half hoe prettig het is om dat van iemand te horen...". Frank begint 
deze vrouw steeds interessanter te vinden. Hij glimlacht en kan zelfs 
een korte lach niet onderdrukken. "Ik ben blij dat ik iets positiefs 
kan bijdragen! En, zeg maar ‘je', alsjeblieft." Dan steekt Frank zijn 
hand naar haar uit en stelt zich voor. Ressa doet het zelfde. Kees 
voelt haar zachte, maar sterke hand. Ze lachen nu naar elkaar. Er is 
een suggestie van intimiteit. Frank voelt iets gloeien van binnen. Het 
gesprek gaat over het dorp waar ze wonen, het restaurant dat wordt 
geopend, de hangjongeren bij de kinderspeelplaats, de leegstand aan de 
rand van het dorp. Dan komt Frank terug op haar klacht: ‘nog nooit