De turnster en de jongeman 

Verhaal door Lievelol 

Jelle woont in Arnhem. Via een vriend huurt hij voor een habbekrats twee
verdiepingen in een oud herenpand in het centrum van de stad. Hij heeft 
een redelijk betaalde baan en nog ambities. Zijn vrienden noemen hem 
the mazzelman omdat hij altijd de wind mee heeft. Daarbij neemt Jelle 
nooit écht foute beslissingen. Gebeurt het een enkele keer toch, dan 
loopt het altijd met een sisser af. Ook in de liefde neemt Jelle nooit 
foute beslissingen. Dat komt omdat Jelle in de liefde nooit een 
beslissing neemt. Durft te nemen. Maar Jelle zit daar niet mee. 
Ogenschijnlijk. Hij leeft een plezierig vrijgezellen leven. Zijn tijd 
komt nog wel. Of niet. 

Op een vrijdagavond is Jelle in Nijmegen, een buurstad van Arnhem. Hij
heeft vrienden bezocht en is nu op weg naar dé schoenenwinkel van de 
stad. Voor zijn managerswerk loopt Jelle veel en moet hij 
representatief zijn. Dat vereist goede, beetje sjieke schoenen die niet 
bij de grote ketens te koop zijn. Als hij bij de winkel aankomt kijkt 
hij in de etalage en naar binnen. Geen klanten. "Fijn", denkt hij. Hij 
gaat naar binnen en loopt rond. Niemand in de winkel. "Fijn", denkt hij 
opnieuw. Hij gaat op zoek naar geschikte schoenen. 

Dan klinkt een ietwat lage vrouwenstem "kan ik u helpen". Het is geen
vraag maar meer een beleefd verzoek. Jelle kijkt en ziet Nicole. Dat 
leest hij van het naamplaatje op haar rever. Jelle's blik wordt 
helemaal naar haar gezicht getrokken. Een mooi rond gezicht, hoge 
jukbeenderen, staalblauwe ogen, welgevormde mond en rechte neus. 
Schouder lang, donkerblond haar. Klassiek! Ze heeft haar voeten bij 
elkaar, haar handen gevouwen voor haar buik en rechte schouders. Jelle 
is sprakeloos en kan alleen maar glimlachen. "Waar bent u naar op 
zoek?" vraagt Nicole na een korte pauze terwijl ze haar voeten iets uit 
elkaar zet en haar handen langs haar lichaam laat hangen. Die kleine 
verandering van haar houding helpt Jelle niet uit de impasse maar zorgt 
voor meer verlammende emoties. Jelle is nog steeds sprakeloos. Hij weet 
dat dit te lang duurt en moet iets zeggen. Dit heeft hij nog nooit 
meegemaakt. "Ik...ben op zoek naar schoenen...", brengt hij uit. Nicole 
onderdrukt een glimlach en brengt uiteindelijk haar hand naar haar mond 
om het te verbergen. Dan herneemt ze zich en zegt "dan ben u aan het 
goede adres!". 

Eindelijk is Jelle in staat te reageren. "Sorry voor mijn gestamel.",
lacht Jelle, "maar ik herken u. Ik geloof dat ik weet waarvan. Bent u 
turnster?". "Ja!" reageert Nicole "wat leuk dat u dat weet". Jelle 
vertelt waar hij haar tijdens een demonstratie gezien heeft en dat hij 
zeer onder de indruk was van haar kunnen. Nicole vertelt dat ze nu niet 
meer professioneel sport en dus... in een schoenenwinkel werkt. Jelle 
probeert interessante vragen te stellen over de turnwereld en Nicole 
laat hem in de waan. Ze tutoyeren. Dan begint Jelle over mentale en 
fysieke inspanningen die turners moeten leveren om aan de top te 
blijven. Nicole reageert met directe antwoorden die Jelle niet 
verwacht. Het lijkt alsof Nicole's gezicht verhard bij specifieke 
onderwerpen. Tijdens haar uitleg voelt Jelle zich erg betrokken. Hij is 
onder de indruk en kan zijn ogen niet van haar afhouden. Nicole ziet de 
oprechtheid van zijn reacties en voelt de behoefte meer te vertellen. 
Uiteindelijk gaan ze samen op twee passtoelen zitten en praten een half 
uurtje. Jelle is verliefd en Nicole voelt een klik. Dan gaan ze samen 
schoenen voor Jelle uitzoeken. Bij het verlaten van de winkel geven ze 
elkaar een hand. "Ik hoop je nog een keer te kunnen zien en spreken 
ergens," brengt Jelle uit. "Ik ook! Ik vond het een leuk gesprek", zegt 
Nicole een beetje te formeel. Ter compensatie zwaait ze Jelle nog even 
uit. Jelle stommelt een beetje verliefd-dronken naar zijn auto. 

Een dag is verstreken en het is zaterdagavond. Jelle en een paar
vrienden zijn in hun favoriete Arhemse nachtgelegenheid; een donkere 
bar met dansvloer en een steen goede DJ. Het is druk en er wordt veel 
gedanst. Jelle zit soms een beetje voor zich uit te staren en krijgt 
plaagstootjes van z'n vrienden. Hij heeft ze niets verteld van Nicole. 
Daarvoor is het nog te breekbaar, te nieuw. Later misschien. Jelle zit 
aan de bar. Hij heeft zich even afgesloten voor het rumoer en staart 
naar de efficiëntie van de mensen er achter. Dan voelt hij een hand op 
zijn schouder. Hij draait zich om en kijkt in het bezwete, gloeiende 
maar prachtige gezicht van Nicole. Met pretogen kijkt ze hem aan. Dan 
zegt ze "hoi!". Jelle moet spontaan lachen. Plotseling voelt hij zich