Het festivalmeisje 

Verhaal door Lievelol 

Het is prachtige avond, de zon gaat onder, de muziek is goed, de sfeer
is fantastisch. Ik lig op het gras en leun tegen een stapel kussens en 
staar over velden in het stadspark. Ik heb me een beetje afgezonderd 
van mijn groep vrienden. Ik wil even wat rust. Achter me is de drukte 
van muziek en mensen, voor me stadsnatuur. Prettig... 

Dan loopt er een vrouw door mijn gezichtsveld. Ze lijkt knap op afstand.
Ze loopt ogenschijnlijk een beetje doelloos. Ze heeft kort, blond 
golvend haar, zwart topje en een ruimzittende rok net boven haar 
knieën. Een festivalmeisje. Dan herken ik haar gedrag. Ze moet ergens 
plassen en zoekt een goede plek. Ik zoek met haar mee. Op afstand. 
Toiletten zijn mijlenver weg. Is geen optie. Er zijn wel bossages maar 
die zijn zeker dertig meter bij haar vandaan. De vrouw maakt duidelijk 
geen aanstalten daar naar toe te lopen. Ze zoekt het dichterbij. Maar 
binnen een straal van dertig meter zijn er geen plekken om even prive 
af te hurken. Dan doet ze het onverwachte. Recht in mijn luie blikveld 
schort ze haar rok omhoog en zakt door de knieën. Terwijl ze bezig is, 
ziet ze mijn blik. Zelfs op een afstand van tien meter zie ik de frons 
tussen haar ogen. Ze waardeert het niet dat ik naar haar kijk. Ik 
vergelijk het met een vierbaans autoweg waarbij een auto links van mij 
inhoudt en mij dan beschuldigt van rechts inhalen. Ik was hier eerst en 
ik heb het volste recht deze richting op te kijken. Mijn blik blijft 
ongewijzigd. De vrouw blijft enigszins boos naar mij kijken. Dan doe ik 
grappig handen voor mijn ogen om te signaleren dat ik echt geen boeman 
ben. Als ik door mijn vingers kijk zie ik nog steeds haar boze blik. 

Dan is ze klaar. Rok naar beneden. Nog steeds is haar blik op mij
gericht. Ze loopt mijn richting op. Ik blijf haar volgen en zie steeds 
duidelijker dat ze nog boos is. Uiteindelijk staat ze naast me. Ik lig 
nog steeds onderuit in de kussens en zeg "hoi! Kon je geen goede plek 
vinden?". Dichtbij is ze knapper dan veraf. Ze heeft iets 
Noord-Hollands vrouwelijks. Iets stoer engel-achtigs. Een uiterlijk 
kenmerk dat je in deze stad niet vaak tegenkomt. Omdat ze niets zegt en 
alleen maar kritisch naar mij kijkt, vraag ik "heb ik je boos 
gemaakt?". "Je liet me schrikken. Ik had je niet gezien. Je lag 
verscholen in de kussen", antwoordt ze.  Ik verontschuldig me dat ik 
haar heb laten schrikken en zeg dat dat niet mijn bedoeling was. Ik leg 
uit dat ik over het veld staarde en toen plotseling.... "...zie jij een 
plassende vrouw...", vult ze aan. "Dan kijk je toch naar iets 
anders?!". Ik overweeg of het zinvol is met haar in discussie te gaan. 
Dan besluit ik heel eerlijk te antwoorden. Vanuit mijn liggende positie 
kijk ik haar aan, schud mijn hoofd en zeg "nee, ik vind het leuk om 
naar plassende vrouwen te kijken. Vooral naar aantrekkelijke plassende 
vrouwen...". Ik zie haar zoeken naar een antwoord. Alles is mogelijk, 
wat gaat ze zeggen. 

Dan hurkt ze naast me. "Dus jij vindt mij aantrekkelijk?". Ik ben
verrast door haar directe vraag en ga rechtop zitten. Ik onderzoek haar 
gezicht maar zie geen sporen van sarcasme. Ik stamel even. "Ja...ja, ik 
vind jou erg aantrekkelijk.". "Ben jij een perverseling?", is haar 
volgende vraag. Gecharmeerd door het verzonnen woord geef ik toe dat 
bepaalde vrouwelijke dingen mij erg interesseren, maar pervers? Niet 
echt... Dan kijkt ze me even onderzoekend aan. Ik wacht en zeg niets. 
"Mijn vingers zijn net ik mijn slipje geweest. Zou jij ze aflikken?". 
Mijn gezicht wordt één grote glimlach. Ik kijk nog een keer goed naar 
haar, zie haar mooi gevormde, open gezicht, haar mooie handen waarmee 
ze haar knieën vasthoudt en zeg volmondig " ja.". Dan gaat ze op haar 
knieën naast me zitten en kijkt me aan. Ze pakt mijn kin met haar 
linkerhand en trekt mijn mond een beetje open. Dan duwt ze twee vingers 
van haar rechterhand zachtjes naar binnen. Ik doe mijn ogen dicht, 
sluit mijn mond en leg mijn tong om haar vingers. Ik hoor hoe ze haar 
adem inhoudt. Op de achtergrond is muziek te horen en stemmen van 
mensen. Haar vingers zijn wat zoutig en hebben een zachte huid-smaak. 
Ik geniet van haar vingers en het moment. Na even doe ik mijn ogen 
open. Ik kijk direct in haar ogen. Ze glimlacht. "Ik heb eigenlijk met 
mijn linkerhand in mijn slipje gezeten...". Ik pak haar linkerhand en 
stop al haar vingers voorzichtig in mijn mond en zuig erop alsof mijn 
leven ervan afhangt. "Ik wist wel dat je een perverseling bent!", 
giegelt ze. Dan staat ze onverwachts op en wil weglopen. Ik kan nog net 
haar hand pakken en vragen hoe ze heet. "Janna.", zegt ze. "Ik heet 
Leo", zeg ik terwijl ze wegloopt. Ze draait zich nog even om en zwaait.