Klik hier voor de eerste 75 regels van het verhaal

werken," zegt ze, "dus ik ga naar huis, denk ik." "Je kunt ook naar die 
collega toe," grinnikt Nadia. "Graag de rekening," zegt Anna tegen de 
ober en met fonkelende ogen, "en ik geloof dat Laura graag jouw 
telefoonnummer zou willen hebben." "Anna!" roept Laura uit en wordt zo 
rood als de wijn in haar glas. De overige meiden lachen. "Ik stuur wel 
een Tikkie," zegt Nadia even later terwijl ze haar bankpas op het 
aangeboden pinapparaat legt. In de drukte van opstaan en jassen aandoen 
merkt niemand dat de ober Laura een briefje in de hand drukt en haar 
een snelle knipoog geeft. Samen lopen ze naar de parkeergarage. Nadia 
woont op loopafstand, dus neemt afscheid. Toevallig staan de Twingo van 
Margarita, de Kia Picanto van Anna, de Hyundai Kona Electric van Laura 
en de BYD Seal van Christina vlak bij elkaar geparkeerd. Na een vrolijk 
afscheid stapt iedereen in en rijdt weg. 

Iedereen? Nee, Margarita zit nog in haar zwarte Renault en staart voor
haar uit. De woorden gesproken tijdens het etentje, vooral de naborrel, 
stuiteren nog rond in haar hoofd. Dat haar collega met haar aan het 
flirten was had ze ook wel in de gaten. Ze heeft dan Bennie thuis 
zitten, maar dat had ze nog wel door. Maar de opmerkingen raakten haar 
dieper dan ze zou willen en zou toegeven. Ok, ze weet ook wel dat het 
een beetje plagen is van de meiden... maar plagen met een serieuze 
ondertoon. De geest van Leontien zweeft nog steeds over de groep; ook 
al overleed ze nu alweer vijf jaar geleden. Meer genieten van het 
leven. Meer dingen doen die leuk zijn. Dat doen ze nu ook. Elke twee 
maanden gaan ze uit eten; vaste prik, en dan zijn er nog de andere 
uitjes. Soms zelfs met hotelovernachting. Misschien had ze niets moeten 
zeggen over Johan. Maar ze hadden besloten alles te vertellen. 
Margarita zucht even, start de motor en rijdt weg. Na een klein half 
uur is ze thuis. Als ze binnen is komt Bennie haar net tegemoet. Hij 
zet de wasmand neer en omhelst haar. "Hoi schat," zegt hij, knijpt even 
in haar kont en laat haar na een goede kus los. "Heb je een leuke avond 
gehad?" vraagt hij. "Ja," zegt ze, "lekker gegeten en bijgekletst." 
"Da's mooi," zegt hij, " als je het maar naar jouw zin hebt gehad." Ze 
knikt. Hij glimlacht. "Ik heb een was gedraaid," zegt hij, "de tweede 
is nu onderweg. De droger draait ook. De vaatwasser is uitgepakt, 
ingepakt en weer uitgepakt. De slaapkamer is gezogen en de woonkamer 
ook." Margarita glimlacht. "Dank je lieverd," zegt ze. Hij grijnst. 
"Rekening volgt," grinnikt hij, "ik ga wel even uitrekenen hoeveel 
kussen dat gaat worden... of het wordt meer dan alleen kussen." Ze 
glimlacht terwijl hij, in zijn handen wrijvend, wegloopt om de wasmand 
weer op de badkamer plaatsen. 

De volgende dag is ze weer op haar werk. Zoals altijd, bijna altijd,
staat Johan bijna toevallig bij de voordeur. Met een twinkeling in zijn 
ogen en een lach op zijn gezicht zegt hij, "Goedemorgen, goede timing 
weer." Als vanzelf begint Margarita ook te glimlachen.  "Ook 
goedemorgen," zegt ze, "heb je er zin in?" "Ja," grijnst hij, "maar 
helaas moeten we werken." Margarita lacht even en gaat naar binnen. 
"Tot straks," zegt Johan. "Tot straks," antwoordt ze en ze loopt verder 
naar achteren. Alleen doet ze nu iets dat ze normaal niet doet; ze 
kijkt even achterom en nu ziet ze hoe Johan haar nakijkt terwijl hij de 
deur weer op slot doet. Ze ziet zijn ogen over haar lichaam glijden 
alvorens zijn blik rust op haar kont. Niet lang, maar Johan maakt 
gebruik van elke seconde. Omdat hij zich net op dat moment weer 
omdraait heeft hij niet gemerkt dat zij hem door heeft. Met een 
glimlach op haar lippen loopt ze verder. 

De dag verloopt zonder enige vorm van opwinding. Net zoals altijd helpt
Johan de chauffeurs met het inpakken van de auto's en net zoals altijd 
haar net een beetje meer. Nu ze er op let merkt ze dat hij haar 
regelmatig bekijkt. Nou ja, vluchtige blikken haar kant op. Ze grinnikt 
als ze via de spiegel van haar bezorgauto ziet hoe hij via de spiegel 
van zijn bezorgauto naar haar kont staart. Ze kan zich nog maar net 
inhouden om even met haar billen te wiebelen. Als ze de laatste route 
rijdt overdenkt ze de mogelijkheid die haar vriendinnen geopperd 
hebben: hem een lift naar zijn auto aanbieden en dan de druk opvoeren. 
Helaas blijft er van dit plan niets over want haar route loopt enorm 
uit. Niet alleen heeft ze al buitengewoon veel stops, 14, en dat is 
ruim meer dan het normale maximum van 10; ze komt maar liefst 3 keer 
achter een landbouwvoertuig en één graafmachine terecht. Uiteraard, zou 
je zeggen, net op wegen waar inhalen onmogelijk is of een halve 
zelfmoord en de enige optie is om te wachten en te hopen dat het 
apparaat een keer links, rechts of rechtdoor gaat waar zij een andere 
route pakt. Zo arriveert ze uiteindelijk pas 17:10u weer terug op de 
zaak en is Johan inmiddels naar huis. 

Die avond, als ze in haar salon net afscheid heeft genomen van de
laatste cliënt van de dag, ping haar telefoon: de groepsapp van de 
meiden. <@christina> schrijft Nadia, <zag ik nu vanmiddag een ambulance 
bij jullie aan de zaak staan?> Het antwoord van Christina is een 
droevige smiley, maar al snel komt ze met een uitgebreide uitleg.<Dat 
was echt erg.> schrijft ze, <Eén van onze vaste bezorgchauffeurs kwam 
weer wat brengen en na het lossen en de handtekening van mij vroeg hij 
of hij even naar het toilet mocht. Uiteraard mocht hij dat. Ik... we 
hadden verder niets in de gaten. Na een tijdje, half uur ofzo, komt er 
een andere collega bij me op de receptie en zegt, "Goh, is Markus nog 
hier?" en wijst op de vrachtwagen die nog steeds bij de dock staat." Ik 
kijk Kristel aan en vraag of zij Markus heeft zien weggaan. Dat had ze 
niet dus Mo, de andere collega, loopt naar de wc en ziet dat de deur 
nog op slot is. Hij klopt en roept een paar keer of alles goed is maar 
er komt geen reactie. Met een schroevendraaier maakt hij de deur open 
en daar ligt Markus. Met een helemaal grauw en pijnlijk gezicht. 
Hartaanval. Ik bel meteen 112 terwijl Kristel en Mo die arme Markus van 
het toilet halen, gelukkig had hij zijn kleren aan, en hartmassage 
geven; ze hadden gezien dat hij nog ademde. Hij is meegenomen en het 
gaat nu redelijk met hem, maar we hadden hem ook niet veel later moeten 
vinden zeiden de ambulancemedewerkers. Hij is pas 52!> Margarita 
schrikt als ze het leest. 52. Zo jong nog en nu al een hartaanval. En 
het had zo maar voorbij kunnen zijn voor hem. Arme Markus. Als ze weer 
thuis is blijft het door haar hoofd spoken. Leontien... Markus...  Haar 
oom Constantijn die ook aan kanker overleden is. Het kan zo maar 
voorbij zijn, als met een knip van een vinger. Bennie naast haar slaapt 
al, maar Margarita staart naar het plafond met haar gedachten die 
blijven malen. Ergens diep in de nacht valt ze in een onrustige slaap. 

Een beetje brak door een gebrek aan nachtrust loopt ze de volgende
ochtend van haar auto naar de voordeur. Aan de andere kant van de deur 
is Johan de sleutel al om aan het draaien. "Goedemorgen," zegt hij met 
een lach op zijn gezicht, "weer goede timing. Gaat het?" "Goedemorgen," 
zegt Margarita terug, "niet echt. Slecht geslapen." "Is het zo erg?" 
vraagt hij, "ik weet dat je het hier niet leuk vindt, maar dat je er 
van wakker ligt..." Ze glimlacht even kort. " Nee," zegt ze, "dat is 
het niet." "In ieder geval vind ik het leuk om je weer te zie," zegt 
hij oprecht. Margarita glimlacht weer even. "Dat is fijn om te horen," 
zegt ze, "tot straks." Ze loopt door en hij sluit de deur weer achter 
haar. Ze hoort de klik van het slot en ze voelt zijn blik weer over 
haar lichaam glijden. Dit keer draait ze zich om en knipoogt even naar 
hem. Hij lijkt er even van te schrikken, maar haar glimlach maakt het 
weer goed. Het moment duurt niet lang en beiden gaan hun eigen weg. 

De volgende ontmoeting tussen de twee is bij een klant, vooral
toevallig. Johan is er om oude banden op te halen en Margarita komt 
juist spullen bezorgen. "Hey, hallo," zegt ze vriendelijk, "zal ik je 
even helpen?" "Oh, hallo Margarita," zegt hij verrast, "graag, jij 
altijd, maar heb je daar wel de tijd voor?" "Ja hoor," zegt ze, "hierna 
nog maar één stop dus geen probleem." Met vereende krachten gaan ze aan 
het werk. Margarita pakt de banden en brengt ze naar de bus; Johan 
staat erin, pakt ze aan en legt ze neer. Terwijl ze bezig zijn ziet ze 
even een korte twinkeling in zijn ogen. Pas als ze later wegrijdt 
beseft ze wat de oorzaak is: omdat het warm is heeft ze een knoopje 
meer open staan van haar blouse, voor meer koeling. Maar doordat Johan 
hoger stond heeft ze hem inkijk gegeven in haar decolleté. Zeker 
onbedoeld, maar hij leek het te waarderen. Nou ja... hij had een 
uitstekend pokerface. Misschien straks toch maar proberen of ze hem die 
ondervragingslift kan geven. En, heel even en voor maar een fractie van 
een seconde vraagt ze zich af hoe zijn lul eruit zou zien. Snel drukt 
ze die gedachte weer weg, geholpen door een verkeerssituatie voor haar 
tussen een Kia Picanto die door een Mercedes Sprinter bijna van de weg 
wordt gedrukt. De rest van de dag verloopt saai. Het is zelfs niet zo 
dat ze met Johan en de andere chauffeurs kan lunchen want hij is pas 
laat terug. Er is geen tijd voor meer dan een "Hoi," en "eet smakelijk" 
als zij vertrekt uit de kantine en hij juist plaats neemt. 

Maar het is ook vrijdag en hoewel de ochtend druk was, is de middag
relaxter. Iedereen kijkt uit naar het weekend, medewerkers en klanten 
gelijk. Margarita probeert te bedenken wat ze aan Johan zal vragen als 
ze hem met haar auto naar de zijne zal rijden. Ze twijfelt er niet aan 
dat hij haar aanbod zal accepteren. Het enige risico dat er is, is dat 
hij al eerder terug is en naar huis zal gaan. Hij bleef regelmatig op 
haar wachten maar dat wilde ze niet meer. Ze snapte zijn redenatie dat 
hij het fijn zou vinden als er iemand is als hij laat van een route 
terugkomt en kan helpen met het uitpakken van de auto en dat hij dat 
daarom ook voor anderen doet; maar ze was bang dat er praat zou komen 
als hij zou aangeven specifiek op haar te wachten. ‘Gelukkig' is daar 
de laatste klant van haar route die zo vriendelijk is om haar mee te 
helpen met het inladen van de 42 oude banden. Ze passen allemaal maar 
net in haar toch niet echt kleine bezorgauto. Ze ziet er eerlijk gezegd 
tegenop om al die krengen straks weer te moeten uitladen, maar dan 
krijgt ze een idee. Een snelle blik op de klok leert haar dat Johan nog 
op de zaak moet zijn (als hij al terug is) en dus stuurt ze hem snel 
een appje. <Ik heb 42 oude banden bij me, zou je me zo kunnen helpen 
met uitladen?>. Het antwoord volgt al vrij snel. <Tuurlijk. Ik ben toch 
nog op de zaak. Heb jij je weer banden in de maag laten splitsen? 
Volgende keer met een lieve glimlach weigeren; eventueel een knoopje 
openen? {lachende smiley}> Ze glimlacht even en vind de moed op te 
antwoorden met <Dat werkt alleen bij jou {lachende smiley}>. Het 
antwoord van Johan is een bericht met een aantal blozende smileys en al 
snel volgt het volgende bericht, <Het maakt niet uit hoe lief ik 
glimlach en/of hoeveel knoopjes ik open... ik krijg nog steeds banden 
mee {smiley met een traantje}>. Die laatste opmerking doet Margarita 
schaterlachen, wat voor de overige weggebruikers een vreemd gezicht 
geweest moet zijn. Behoedzaam rijdt ze terug. Bij elke bocht, elke 
reactie en elke rotonde hoort ze de banden achterin haar bus kreunen en 
leunen. Als ze bij de zaak is en achteruitrijdt, ziet ze Johan al staan 
met handschoenen aan; gereed om te assisteren. Ze parkeert de auto en 
Johan opent de achterdeuren behoedzaam maar de stapel blijft braaf in 
de auto. Ze stapt uit, doet ook handschoenen aan en samen laden ze de 
auto uit. 

"Poeh," zegt Margarita als ze de laatste band op de stapel legt, "daar
krijg je het warm van." Johan grinnikt even, kijkt snel om zich heeft 
en zegt op zachte toon, "Dat is niet waar ik het warm van gekregen 
heb." Margarita kijkt hem even aan en glimlacht. In haar hoofd hoort ze 
weer de woorden van Nadia, "Duw eens een keertje door," zei ze en op 
specifiek dat moment besluit Margarita om dat inderdaad te gaan doen. 
Uiteraard niet hier, aan de achterzijde van het pand waar mogelijk één 
of meerdere collega's het zouden kunnen horen, maar in de veilige cocon 
van haar eigen auto. "Zal ik je een lift geven?" vraagt ze, terwijl ze 
het antwoord eigenlijk al weet. Johan kijkt omhoog naar de aankomende 
wolken, raadpleegt zijn horloge en zegt, "Dolgraag." Ze pakken hun 
spullen, wensen iedereen een prettig weekend en lopen naar haar Twingo. 
"Heb je nog plannen voor het weekend of heeft jouw andere werkgever je 
weer helemaal volgepland?" vraagt hij. "Nee," zegt Margarita terwijl ze 
de achterwaartse heuvel proef wederom succesvol aflegt. "Nee, geen 
plannen of nee, niet volgepland?" vraagt hij. Ze grinnikt even. 
"Beiden," zegt ze. "Lief van die andere werkgever," grijnst hij. Ze 
kijkt hem even aan, maar ook langs hem om het aankomende verkeer in te 
schatten. "Ja, dat is ze wel," zegt ze, "vind jij dat ook?" 

Even is Johan stil. "Eh, ja... lief van haar." "Dat zei je al," zegt
Margarita, "dat het lief is van haar; maar vind je haar ook lief." 
Vanuit haar ooghoek, en het heen en weer draaien van haar hoofd op zoek 
naar een mogelijkheid de weg op te rijden, ziet ze dat hij haar 
aankijkt. "Hoe bedoel je?" vraagt hij met enige achterdocht in zijn 
stem. Het was niet eens de bedoeling van Margarita om het op deze 
manier te doen, maar door over zichzelf in de derde persoon te praten 
maakt ze het voor Johan misschien makkelijker om zich open te stellen. 
"Ben je verliefd op haar?" vraagt ze hem nu op de man af. "Eh..." zegt 
hij, "zij is jij..." Margarita knikt en rijdt de weg op nu er eindelijk 
een mogelijkheid geboden wordt door een aardige chauffeur in een 
Hyundai Kona. "Eigenlijk vraag je dus of ik verliefd ben op jou," stelt 
Johan. "Ja," zegt ze, "het is niet te missen dat je met me aan het 
flirten bent en het is meer dan alleen de tijd hier dragelijk maken." 
Johan knikt. "Dat klopt," zegt hij, "van dat flirten in ieder geval." 
Hij denkt even na. Er is tijd genoeg want hoewel ze de weg op gereden 
zijn, staan ze nu voor de rotonde te wachten. Lopen ís echt sneller. 
Het geeft Johan de tijd om na te denken. "Daar moet je over nadenken?" 
vraagt ze terwijl het verkeer bijna muurvast staat. "Ja," zegt hij 
tenslotte, "daar moet ik over nadenken. En dat heb ik. Ik vind je een 
leuke meid, erg leuke en aardige meid. Verreweg de aardigste collega 
die ik heb... Maar verliefd op jou? Nee, dat niet. Ik mag je erg graag 
maar wat het vooral is... Ik geil op je. Ik vind je enorm opwindend. 
Dat is het. Ongetwijfeld ga ik hiermee, door dit te zeggen, enorm naar 
(sexueel) grensoverschrijdend gedrag, maar daar heb je het. Ik geil op 
je. Ik raak opgewonden van jou en ik fantaseer over je, over hoe je er 
naakt uit zou zien, hoe je zou voelen , hoe je smaakt en hoe het zou 
zijn om met jou te neuken." Hij slaat zijn armen over elkaar en kijkt 
demonstratief naar buiten. Het hart van Margarita maakt een sprongetje. 
Niet alleen vanwege de opmerkingen van Johan, maar omdat er eindelijk 
een mogelijkheid is om de rotonde op te rijden. 

"Nou," zegt Margarita, "ik heb goed nieuws voor je. Je hebt geen grenzen
overschreden, al was het wel sexueel." Ze verlaten de rotonde en rijden 
het terrein op waar de auto van Johan geparkeerd staat. "Ik had al zo'n 
vermoeden," zegt ze. "En?" vraagt Johan, "wat nu? Nu ik het gezegd 
heb?" "Ik heb geen idee," zegt ze, "maar eerlijk, ik heb er geen 
probleem mee." Johan snuift even. "Zo'n mooie meid als jij heeft er 
genoeg mee te maken," zegt hij, "waarschijnlijk te veel en ongewenst." 
Hij kijkt haar aan. "Zei je nu net ‘geen probleem mee'? Serieus?" 
vraagt hij ongelovig. Ze knikt, "Ik waardeer het dat je zo eerlijk en 
open naar me bent," zegt ze. "Ik kijk naar jou en jij vindt het oké dat 
het met lust in mijn ogen is?" zegt Johan. Ze knikt weer. Hij zucht. 
"Ach," zegt hij, "ik kan dat wel zo stoer zeggen, maar er gaat toch 
niets gebeuren tussen ons. Ik mag dan wel dat voor... of door jou 
voelen, maar dat is toch niet wederzijds." Margarita zet haar auto 
naast de oranje Hyundai Inster van Johan en kijkt hem aan. "Waarom denk 
je dat?" vraagt ze. "Eh... nou," zegt hij en telt op zijn vingers, "jij 
hebt een vriend, ik heb een vriendin, jij hebt geen interesse in mij, 
niet op die manier tenminste, lijken me al redenen genoeg." "De eerste 
en de tweede kloppen," zegt ze. "Wacht," zegt Johan, "jij hebt 
interesse in mij? Sexueel?" "Is dat zo vreemd?"  vraagt ze. "Nou," zegt 
hij, "Ik vind jou een bloedmooie meid, maar ik vind mezelf nou niet 
bepaald aantrekkelijk." Margarita glimlacht even. "Dat is dan jouw 
persoonlijke mening," zegt ze, "Lulu is toch ook voor jou gevallen?" 
"Ja," moet Johan toegeven, "dat is zo. Maar of ze voor mijn uiterlijk 
is gevallen of mijn innerlijk..." Margarita kiest haar woorden 
zorgvuldig, "Dan zou ik toch ook voor jouw innerlijk kunnen vallen?" 
Johan kijkt haar aan. "Dat zou kunnen," zegt hij, "maar is dat niet 
meer verliefd?" Daar heeft Johan een goed punt. "Ik denk het niet," 
zegt ze, "je kunt je aangetrokken voelen tot iemand, zonder verliefd op 
die persoon te zijn. Er zijn toch mensen met een open relatie? Die doen 
het... " Margarita verandert voor het effect, "die neuken met anderen. 
En dat zijn niet allemaal pornomannen en pornovrouwen maar gewone 
mensen zoals jij en ik." "Ja," zegt Johan, "da's ook zo. Maar zeg je nu 
eigenlijk dat je me aantrekkelijk vindt?" 

Die had Margarita niet aan zien komen. "Ik... eh..." stamelt ze, "ik...
ik vind je in ieder geval niet onaantrekkelijk, daar wil ik het nu op 
houden." Johan grinnikt even, Margarita voelt haar wangen warm worden. 
Ze zwijgen even. "Ik denk dat ik maar ga," zegt Johan. Margarita zegt 
slechts, "Ja." Johan maakt de veiligheidsgordel los, pakt de 
portiergreep en lacht even kort. "Wat?" vraagt ze. "Niets," zegt hij, 
"ik wilde je eigenlijk een kus geven, gezien wat we zojuist tegen 
elkaar hebben gezegd. Geen tong ofzo, maar een ‘gewone' afscheidskus, 
maar wel op jouw lippen." "Waarom doe je dat dan niet?" hoort Margarita 
zich tot haar eigen verbazing zeggen. Johan kijkt haar aan. Verrast. 
Verbaasd, misschien een beetje achterdochtig. "Weet je het zeker?" 
vraagt hij. Margarita zegt niets, maar knikt wel kort. Johan denkt nog 
even na, maar buigt zich dan, langzaam, naar haar toe, richting haar 
mond. Als zijn lippen vlak bij de hare zijn en ze zijn warme adem 
voelt, legt ze zijn hand op zijn borst en duwt hem, zachtjes, weer weg. 
Hij wil wat zeggen, maar dan ziet hij wat via de buitenspiegel in haar 
ooghoek opdook; collega's Liana en Bert die aan komen wandelen. Hij 
opent het portier, stapt uit en zegt duidelijk tegen haar, "Dank je wel 
voor de lift, scheelt weer een stukje lopen en je ziet het; de Wet van 
Murphy kwam weer in actie, ik zou droog blijven in jouw auto, dus het 
is niet gaan regenen. Prettig weekend!" Wetende dat Liana en Bert niet 
kunnen horen wat ze terugzegt, zegt ze, "Jij ook prettig weekend... 
lekker ding," en ze knipoogt. Johan trekt even een wenkbrauw op volgens 
de aloude traditie van Roger Moore, glimlacht en sluit het portier. 
"Goh, je hebt wel een streepje voor," zegt Bert. "Dat hoop ik," 
glimlacht Johan terwijl hij Margarita uitzwaait. "En het is ook voor 
jullie... want de Wet van Mur..." 

Margarita hoort het niet meer want ze is de hoek om gereden en kan,
verrassend genoeg, meteen invoegen. Ook de rotonde loopt nu vlot en al 
snel is ze onderweg naar huis. Het gesprek net met Johan speelt ze in 
haar hoofd nog eens af. Nadia had dus gelijk. "Druk eens door," had ze 
gezegd en dat heeft Margarita geweten. Maar nu? Ze weet nu zeker wat ze 
onbewust altijd al vermoed had. Johan geilt op haar. Ze weet van 
zichzelf dat ze zeker niet lelijk is, ze heeft over aandacht niets te 
klagen... hooguit dat het soms wat ongemakkelijk wordt als ze bij een 
klant is en hij toch iets te ver gaat. Maar ze weet ze altijd weer in 
hun hokje te krijgen. Maar nu, met Johan... Misschien is het omdat ze 
toch wel iets voor hem voelt. Stiekem. Net zoals hij al zei, geen 
verliefdheid, geen ‘houden van' maar een fysieke aantrekkingskracht die 
niet helemaal te verklaren is. Is het de verboden vrucht omdat zowel 
zij als hij een relatie heeft? Als ze allebei single zouden zijn... Ze 
is een beetje onrustig, een kriebel door haar hele lichaam. Een latente 
geilheid die rustig suddert op een erg laag vuurtje. Een 
warmhoudkaarsje. Meer niet. Eénmaal thuis zet ze de auto op de oprit en 
staat ze binnen. Die tussenliggende periode van uitstappen etc. is 
volledig op de automatische piloot gegaan. Ze legt haar tas op tafel en 
de sleutel van de auto in het mandje. Ze sloft naar boven terwijl ze de 
knoopjes van haar werk blouse opent. In de badkamer trekt ze het uit en 
gooit het in de wasmand. Dan staat ze voor de spiegel en kijkt. Ze ziet 
zichzelf, in haar T-shirt en haar lange haren los over haar schouders. 
"Wat ben je in godsnaam aan het doen?" vraagt ze, maar er volgt geen 
antwoord. Ze kleedt zich verder uit, haar broek gaat ook in de was, 
maandag weer een schone voor dat werk. Haar blaas meldt zich ook en ze 
neemt plaats op het toilet. Ze kijkt naar haar slipje en even loopt er 
een rilling over haar rug. Ze ziet een klein, nat plekje. Nou ja, 
nat... Dat maakt het meer dan het is. Vochtig... klam misschien? Maar 
zeker niet droog en het is ook zeker geen zweet. Is ze echt geil 
geworden van de hele situatie? Een beetje dan, maar toch. Ze zucht. 
Voorzichtig dept ze haar schaamlippen droog, gooit het wc-papier in het 
toilet en spoelt door. Als ze haar handen wast kijkt ze weer naar haar 
spiegelbeeld. Ze loopt naar de slaapkamer, kleedt zich weer aan, eet 
snel wat en vertrekt naar haar salon alwaar de eerste klant van die 
avond over enkele minuten zal arriveren. 

Het weekend is saai en voorspelbaar. Salon, eten, slapen, tv kijken met
Bennie; dat is het wel. De nacht van zondag op maandag echter... Die 
nacht droomt ze van Johan. Wat het exact was kan ze niet meer 
herinneren maar het was erotisch want ze heeft bij het ontwaken stijve 
tepels en ze voelt hoe haar kutje nat is. Echt nat, niet vochtig of 
klam; nee, nat. Bennie naast haar slaapt nog, haar wekker begint zacht 
te spelen. Met haar ene hand legt ze de telefoon het zwijgen op, maar 
haar andere hand glijdt in haar slipje en haar vingers spelen even met 
haar schaamlippen. Even laat ze haar middelvinger in haar kutje 
glijden, soepel glijden alle kootje naar binnen. Even denkt ze 
erover... Het zou niet de eerste keer zijn dat ze zichzelf klaar 
vingert met Bennie (slapend) naast haar, maar wél de eerste keer met 
Johan in gedachten én de eerste keer voor ze naar haar werk moet. Haar 
verstand neemt over en in haar gedachten hoort ze het slurpende geluid 
van haar vinger die haar warme grotje weer verlaat. Ze zucht, maar 
Bennie is zo diep is slaap dat hij niets merkt. 

Alsof het gepland is staat Johan buiten als ze de laatste meters naar
haar werk rijdt en haar Twingo parkeert. Ze ziet hem staan, met de 
glimlach weer op zijn gezicht en ze voelt hoe ze rood wordt en het warm 
krijgt. Ze schudt het af voor ze uitstapt en naar hem toe loopt. Ze 
glimlacht ook, getriggerd door zijn lach. "Goedemorgen," zegt hij, 
"altijd fijn om je weer te zien." "Ook goedemorgen," zegt ze, "goed 
weekend gehad?" "Net zoals altijd," zegt hij, "te kort en nu moet ik 
weer aan het werk. Maar ik zie jou weer en dat maakt veel goed." Ja, ze 
bloost weer, de ontboezemingen van vrijdag hebben het flirten duidelijk 
een niveau opgekrikt. "Maar het is maar een halve dag," zegt ze. Hij 
knikt en kijkt treurig. "Dat klopt," zegt hij, "maar dan heb jij ook 
weer rust van mij," en hij opent de deur voor haar. "Niet echt," zegt 
ze zacht om eventuele collega's in de winkel niet mee te laten 
luisteren, "ik vind het wel leuk en moet dus straks weer zonder doen." 
Even gaan de beide wenkbrauwen van Johan omhoog, maar hij herpakt zich 
snel. "Tot straks," zegt hij. "Tot straks," antwoordt ze en ze loopt 
weer door. Ze weet inmiddels dat hij haar nakijkt terwijl hij de deur 
weer op slot doet en kijkt nog snel even om. Ze treft zijn blik en hij 
lacht. Ze glimlacht terug maar kan nog net op tijd haar gezicht weer 
straktrekken als Liana haar tegemoet loopt. "Is Johan al weg?" vraagt 
ze. "Ja," antwoordt Margarita, "net." "Verdomme," verzucht Liana, "dan 
moet ik omlopen." Samen lopen ze naar achter. 

Als u op iets spectaculairs hoopt dan moet ik u teleurstellen. Rijden,
lossen, rijden, laden, rijden, lossen. Dat is het. Het enige dat een 
beetje spannend was, was de ambulance die met toeters en bellen 
naderde... aan de andere kant van de weg; die volledig vrij was. 
Gelukkig is Johan al terug van zijn route als zij weer bij de zaak 
arriveert. Hij helpt haar met het inladen van de banden en wederom gunt 
ze hem een kijkje in haar decolleté, alvorens het knoopje ongezien weer 
te sluiten; het is ‘strictly for his eyes only'. Om niet partijdig te 
lijken helpt hij vervolgens ook de andere collega's met de banden en 
ander spul. Daarna is ze weer op pad. Als ze terug is zit Johan in de 
kantine te eten. Ze roept nog luid en duidelijk naar iedereen, "Tot 
donderdag!" maar van boven komt geen reactie; of ze kan het niet horen. 


Maar nog voor ze in haar trouwe Twingo zit hoort ze haar telefoon al.
<Ga je nu al weg?> appt Johan. <Ja, gelukkig wel,> typt ze maar voegt 
er ook aan toe, <al ga ik jou missen.> Johan stuurt een blozende smiley 
terug. <Durven we nu wat meer?> vraagt hij, maar aangezien Margarita 
aan het rijden is, kan ze niet antwoorden; de telefoon bedienen en 
rijden tegelijkertijd is niet aan te raden. Pas als ze thuis is en zich 
heeft omgekleed ziet ze zijn berichtje. <Ik denk het.> is haar reactie, 
<Sorry dat ik nu pas antwoord heeft, maar ik was aan het rijden en heb 
me net omgekleed>. Johan stuurt een grijnzend smiley en schrijft, <We 
hadden toch kunnen videobellen terwijl jij je aan het omkleden was.> 
Margarita grijnst even. <Dat is nu te laat.> antwoordt ze. Een 
verdrietige smiley is de reactie die volgt. <Ik moet zo weer weg, de 
eerste cliënt van de dag wacht.> schrijft ze. <Vergeet je niet te 
eten?> vraagt Johan. Margarita glimlacht, smeert een knäckebröd met 
hummus, houdt het met één hand vast en bij haar mond en met de andere 
maakt ze een selfie. Na het nemen van een hap stuurt ze deze, al 
kauwend, naar Johan. <Eet smakelijk.> is zijn reactie, <Dank je.> haar 
antwoord. <Tot donderdag,> schrijft hij. <Tot donderdag,> stuurt ze 
terug, eet het knäckebröd op en vertrekt naar haar salon. 

Maandag wordt dinsdag met geen contact tussen de twee. Dinsdag wordt
woensdagochtend, tegen een uurtje of tien. Margarita is in haar 
slaapkamer bezig met de was. Opvouwen, opbergen, ophangen... dat werk. 
Haar telefoon bliept en trilt. Ze legt het shirt van Bennie weer op de 
stapel in de wasmand en pakt het toestel. <Ik ben net klaar bij de 
tandarts,> schrijft Johan, <ik kan onderweg naar huis via jouw salon 
rijden, dan zie ik jou in jouw natuurlijke omgeving, jouw happy place.> 
Margarita gaat op het bed zitten. Hij heeft dit wel vaker geopperd maar 
elke keer was ze druk. Of schreef ze dat ze druk was. Maar nu... 
Leontien... die chauffeur Markus... Ze kijkt naar het shirt van haar 
Bennie. Ze kijkt naar de andere kant van het bed... ‘zijn' helft. "Ga 
een beetje duwen," hoort ze Nadia weer zeggen. Dat had ze gedaan en dat 
heeft ze geweten. Pas nu, op dit moment, snapt ze dat hij bij elke keer 
dat hij het voorstelde, alleen bij haar wilde zijn; zoals hij bij haar 
in de auto zat als ze hem een lift gaf. Hoopte hij ergens op? Of was 
het alleen een fantasie van hem? Ze denkt aan haar dag. Geen cliënten 
ingepland omdat ze in huis wat te doen had, tenminste pas laat in de 
middag. 15:35u gelooft ze zo uit haar hoofd. Ze kijkt weer naar haar 
telefoon. De woorden van Johan staan er nog.  <Ik ben net klaar bij de 
tandarts, ik kan onderweg naar huis via jouw salon rijden, dan zie ik 
jou in jouw natuurlijke omgeving, jouw happy place.> Ze wist niet dat 
hij vandaag naar de tandarts moest. Ze merkt hoe haar vingers, al 
trillend, een antwoord geven. <Hoe laat zou je er zijn dan?> Haar duim 
zweeft aarzelend boven de ‘send' knop. 

Dan verschijnt er een melding boven in beeld. Facebook met een
herinnering. Ze besluit het versturen even uit te stellen en klikt op 
de melding. Een foto van haar hond van een jaar geleden. Maar ook een 
gezellige groepsfoto van haar, Nadia, Anna, Laura, Christina en... 
Leontien. Leontien... die in haar afscheidsvideo bij haar crematie haar 
vriendinnen en andere aanwezigen opriep van hun leven te genieten. 

Margarita zucht en drukt in WhatsApp op send. Eén vinkje. Twee vinkjes.
Het duurt even voordat de twee vinkjes blauw worden, maar dan volgt het 
antwoord vrijwel onmiddellijk. <Volgens de dame in mijn telefoon ben ik 
om 10:19u bij je.>. Margarita rekent even snel, dan zou ze over 10 
minuten moeten gaan wandelen. Of met de auto in 3. Ze kijkt naar de 
was. Opruimen moet, maar is nou niet echt haar hobby. Ze zet een timer 
in haar telefoon en schrijft naar Johan, <Dan zorg ik dat ik er ben.> 
<Geen cliënten waar ik kom storen?> vraagt hij. <Pas vanmiddag.> 
schrijft ze terug, <maar rij maar veilig.> Verstandig geeft Johan geen 
antwoord. 

Sneller dan ze ooit heeft gedaan sorteert ze de rest van de was. Met
trillende handen doet ze haar schoenen aan; jas, tas en sleutels mee en 
ze gaat op pad. Klokslag 10:16u is ze bij haar salon en doet ze open. 
Achter haar sluit ze de deur weer, doet ze haar jas uit en hangt deze 
aan de kapstok. Ze trilt nu over haar hele lichaam. Wat gaat ze doen? 
Waarom is ze zo nerveus? Ze gaat hem alleen maar haar salon laten zien 
en meer niet. Die salon is niet groot, dus met 5 minuten heeft hij 
alles wel gezien. Wat kletsen en hij is met 15 minuten erin en eruit. 
Meer niet. Ze schrikt. 

Het is alleen het kloppen op de deur. Ze loopt erheen en ziet Johan met
een glimlach op zijn gezicht staan wachten. Ze ontsluit, opent de deur 
en laat hem binnen. "Hoi," zegt hij en achter hem sluit ze de deur 
weer... op slot. "Hoi," zegt ze en probeert ze normaal mogelijk te 
blijven. Ze zwaait met haar hand. "Nou, dit is het," zegt ze, "mijn 
eigen salon." Hij grijnst. "Met die slavendrijfster van een baas," 
grinnikt hij. Ze lacht even. "Ja, die," zegt ze. Hij kijkt 
belangstellend rond en loopt door de best wel kleine ruimte. "Alles wat 
je nodig hebt," zegt hij. Ze knikt. Hij loopt een kort rondje en komt 
dus al snel weer bij haar uit. "En?" vraagt ze, "is het een beetje wat 
je verwacht had?" "Nou," zegt hij, "het is wat groter dan ik had 
verwacht, ik dacht aan een oversized bezemkast, maar dit is toch nog 
ruim. Ik ben wel verrast, plezierig verrast dat je op mijn vraag 
inging." Hij is intussen vlak bij haar gekomen. "Tja," zegt ze, "ik had 
even tijd over... dus dan moet je er gebruik van maken, toch." Hij 
kijkt haar aan en knikt. "Klopt," zegt hij, "het leven is kort." 

‘Het leven is kort'. Zijn woorden echoën door haar hoofd. Leontien...
"Hoe vaak heb je hierover gefantaseerd?" hoort ze zichzelf aan hem 
vragen terwijl ze zich dichter naar hem schuifelt. Hij kijkt haar aan, 
recht in haar ogen. "Moeilijk te zeggen hoe vaak," zegt hij, "maar wel 
gedaan." Ze kijkt hem aan, diep in zijn ogen. "Zou je..." begint ze, 
maar ze maakt haar vraag niet af. Hij fronst zijn wenkbrauwen. "Zou 
ik..." zegt hij verbaasd. 

Margarita heeft een soort van buitenlichamelijke ervaring want ze ziet
hoe ze haar armen om zijn nek slaat en haar lippen op de zijne drukt. 
Johan is te verrast om zijn mond meteen te openen en haar tong te 
ontvangen. Het duurt zeker dertig seconden en net op het moment dat 
Margarita begint te denken dat ze een enorme fout heeft gemaakt, opent 
hij zijn lippen en slaat hij zijn armen om haar middel; om zijn handen 
vrijwel meteen naar haar mollige billen te laten afdalen. Ze proeft de 
smaak van mint in zijn speeksel en voelt het kneden van zijn vingers. 
Dan laat hij haar los en is Margarita weer terug in haar lijf. 

Hijgend vraagt Johan aan haar, "Weet je echt heel, heel erg zeker dat je
dit wil doen?" Ze hijgt en knikt. "En jij?" vraagt ze. Als antwoord 
legt hij zijn handen op haar borsten en kneedt ze zacht. Ze kreunt en 
voelt hoe haar tepels reageren op de aanraking. Oh... en haar kutje. 
Hoe kan ze hier nu nat van worden? Van alleen wat tedere aandacht voor 
haar tieten? Johan drukt zijn heupen naar voren en ze voelt zijn stijve 
lul door zijn én haar broek heen. "Komt dat door mij?" vraagt ze met 
enige verbazing. "Dat komt elke keer door jou," hijgt hij. Haar 
rechterarm glijdt naar beneden, om zijn armen waarvan de handen nog 
steeds bijzonder prettige bewegingen maken op haar borsten. Even knijpt 
ze zacht in zijn erectie, maar begint dan zijn riem los te maken. Johan 
kreunt en plaatst zijn mond weer op de hare. Hun tongen hervatten hun 
spel terwijl Margarita nu met beide handen zijn broek aan het openen 
is. Hij kreunt als deze valt en ze zijn onderbroek dezelfde kant op 
stuurt. Zijn eikel drukt tegen haar broek, voorzichtig neemt ze zijn 
lid in haar rechterhand en begint ze hem teder af te trekken. 

"Oh Margarita," kermt hij, "niet te snel anders kom ik al klaar." Ze
reageert door zijn pik in haar hand te laten liggen en met haar duim 
zacht over zijn schacht te strelen. Haar andere hand maakt haar eigen 
broek los,  wat haar makkelijker lukt dan ze verwacht. Zo staan ze nu 
tegenover elkaar, hun broeken op hun enkels. Ze verbreekt de kus en 
kijkt hem diep in zijn ogen. Ze ziet zijn geilheid gloeien en draait 
zich om. Ze zet één hand tegen de muur, met de andere grijpt ze achter 
zich en vangt zijn lul. Ze kromt haar rug, duwt haar heupen naar achter 
en leidt zijn glibberige eikel naar haar schaamlippen. Ze voelt zijn 
borst tegen haar rug en zijn kin op haar schouder. "Weet je echt heel, 
heel erg zeker dat je dit wil doen?" fluistert hij in haar oor. 
Margarita zegt niets maar geeft met haar vingers zijn pik het laatste 
zetje. Ze kreunt als ze hem in haar kutje voelt glijden. Hij laat zijn 
handen van haar heupen omhoog glijden, onder haar shirt naar haar 
borsten toe. Met de toppen van zijn vingers wipt hij de cups van haar 
BH omhoog zodat haar borsten ontbloot zijn. Ze voelt de warmte van zijn 
handen als hij haar heuveltjes omklemde en haar tepels tussen zijn 
vingers laat rollen. Ze zucht. Hij begint langzame bewegingen met zijn 
heupen te maken en drukt zijn harde lul dieper in haar lichaam. Ze 
kreunt; haar geilheid is aan het opbouwen. "Ik denk niet dat ik het 
lang kan volhouden," kreunt Johan in haar oor. "Dat geeft niet," zegt 
ze, "spuit jouw zaad maar lekker in me," in anticipatie van zijn vraag 
of hij in haar mag komen. 

Ze merkt hoe hij onrustiger wordt en zijn stoten in haar kutje
ongecontroleerder worden. Ze likt even over de wijs- en middelvinger 
van haar hand en vind makkelijk haar klitje. Geroutineerd glijden haar 
vingers over het knopje, zoals ze dat al veel vaker hebben gedaan. "Oh 
Margarita," kreunt Johan in haar nek en ze voelt zijn lul in haar 
lichaam exploderen. Ze kan zich geen sex herinneren waarbij ze het zaad 
zo fel in haar schede voelde komen. Haar vaardige vingers hebben bij 
haar een korte bliksem door haar lijf doen schieten. 

Johan kreunt op haar rug. "Fuck, wat was dat lekker," zucht hij, "maar
sorry dat ik zo snel kwam, hoe was het voor jou, zal ik je met mijn 
vingers klaarmaken?" Margarita glimlach, hoewel hij het niet kan zien. 
"Dat is lief, maar dat hoeft niet. Ik ben ook gekomen," zegt ze. 
"Echt?" vraagt Johan verbaasd, "ik heb niets gemerkt."  "Het was geen 
grote," legt ze uit, "meer een micro orgasme, maar het was er wel één." 
Johan doet een stap naar achteren en neemt zo meteen zijn half slappe 
pik mee. Margarita siddert als zijn geslacht langs haar gevoelige 
schaamlippen glijdt. Ze voelt zijn zaad naar beneden glibberen, op haar 
been. Ze reikt naar de doos met tissues, rukt er een stapeltje uit en 
veegt haar been en haar kutje schoon. Dankbaar accepteert Johan een 
paar tissues om zijn natte lul te fatsoeneren. "Ik heb geen idee hoe ik 
de vlekken in mijn onderbroek aan Lulu zou moeten verklaren," lacht hij 
nerveus. "Een natte droom, vannacht?" stelt ze voor. Johan gooit de 
tissues in de afvalbak. "Ja," zegt hij, "dat zou een optie zijn. Ik 
houd het in gedachten mocht er wat over gebeuren." Vrijwel gelijk 
trekken ze hun respectievelijke slips/onderbroeken en broeken weer op. 
De sfeer is niet eens ongemakkelijk, hoewel geen van beide iets te 
zeggen heeft. 

"Ik denk dat ik weer ga," zegt Johan, "tenzij jij wil dat ik blijf?" Ze
kijkt hem aan, recht in zijn ogen, voor de eerste keer sinds hij zijn 
lading in haar kutje spoot. Ze glimlacht. "Je hoeft niet weg," zegt ze, 
"dit was geen one-night-stand waarbij je weer moet ophoepelen; maar je 
hoeft ook niet te blijven." "Dat," zegt Johan, "helpt eigenlijk niet." 
Margarita lacht en knijpt hem even zacht in zijn arm. "Hoe doen we 
dit?" vraagt hij en gebaart met zijn armen naar hem beiden. "We houden 
het stil," antwoordt Margarita. "Vanzelfsprekend," zegt Johan, "het is 
niet iets dat we aan onze collega's vertellen en onze partners..." Hij 
maakt zijn zin niet af en Margarita knikt. "Zou je me willen zeggen 
waarom je, eigenlijk zo plotseling en voor mij onverwacht, toch wilde?" 
vraagt hij, "Kijk, ik geil al jaren op je en ik weet vrijwel zeker dat 
je het ook weet, maar hoe jij over mij denkt en welke gevoelens, als 
überhaupt al, jij voor mij hebt... dat wist ik niet." Margarita knikt, 
gaat op de behandelstoel zitten en vraagt, "heb je even?" Johan knikt. 
"Voor jou, zeker," zegt hij. Ze wijst op de stoel waar ze zelf normaal 
gesproken op zit, hij neemt plaats en kijkt haar aan. Ze begint te 
vertellen. Over de chauffeur Markus en zijn hartaanval, Constantijn 
maar vooral over Leontien en de vriendinnengroep. Als ze over de 
overleden Leontien begint komen er tranen in haar ogen. Haar verhaal 
wordt horterig als de tranen groeien tot huilen. Johan neemt haar in 
zijn armen . Zijn rustige persoonlijkheid kalmeert haar weer. Met wat 
nieuwe tissues dept ze haar tranen. Als haar ademhaling terug is bij 
normaal kijkt ze Johan aan. "Leontien klinkt als een fantastische 
meid," zegt hij. Margarita knikt. Johan lacht even, "En zo te horen heb 
ik veel aan haar te danken." Margarita lacht ook. "Ja," zegt ze, "dat 
denk ik ook." "Gaat het weer een beetje?" vraagt hij op zachtere toon 
met zijn hand op haar been. Ze knikt. "Het gaat wel weer," zegt ze. 
"Weet je het zeker?" vraagt hij, "ook dit?" Ze knikt weer, buigt zich 
voorover naar hem en geeft hem een zachte kus op zijn mond. "Vind je 
het goed dat ik ga?" Ze knikt weer, dept een laatste traan weg en gooit 
het propje in de afvalbak. "Dan zie ik je morgen weer," zegt hij. Ze 
knikt. "Tot morgen," zegt hij. "Tot morgen," is haar reactie. Hij sluit 
de deur achter zich. Margarita kijkt in de agenda en op de klok. Over 
een klein half uur komt de eerste cliënt. Ze kan zich nog even 
fatsoeneren en aan de slag.