Twee vrouwen en een jongeman 

Verhaal door Lievelol 

Het is de eerste mooie dag van het jaar. De zon schijnt op een terras in
een middelgrote stad. Mensen zijn duidelijk wat meer uitgelaten. De 
stemmen zijn wat harder, er wordt meer gelachen en iedereen stelt zich 
open voor de stralen van de zon. Loren en Vera zien het aan. Vanmorgen 
was de sfeer in hun keuken gespannen. Nu laten ze de zon haar helende 
werking doen. 

Loren en Vera wonen samen. Ze zijn een stel en wonen op de kop af twee
jaar en drie maanden bij elkaar. De laatste maanden zijn er steeds meer 
momenten waarin begrip plaats moet maken voor irritatie. Beide voelen 
de druk van de behoefte aan verandering. Beide kunnen daar nu nog niet 
over praten. 

Twee tafeltjes verder zit Kees. Kees zit alleen en doet zijn best de
drukte van het terras buiten te sluiten. Wel heeft hij Loren en Vera 
gezien en vindt ze beide prachtige vrouwen, maar draait zijn hoofd 
bewust af. Toch blijft het middellange blonde haar en mooie, rustige 
gezicht van Loren zijn blik trekken. Het gezicht van Vera, omgeven door 
schouder lang, donker, sluik haar, trek hem ook. Maar dan op een meer 
sensuele manier. Kees kan z'n gedachten niet stilhouden en moet zo nu 
en dan kijken om het beeld in zijn hoofd te bevestigen. 

Loren heeft Kees zijn blik een aantal keer gezien en voelt langzaam de
boosheid van vanmorgen weer opwellen die nu gevoed wordt door de 
blikken van Kees. Dan staat ze op, Vera schrikt. "Wat ga je doen?" 
Loren beent richting het tafeltje van Kees. "...die jongen daar!...", 
zegt ze nog. Kees kijkt op als Loren de stoel naast hem naar achter 
schuift en gaat zitten. Plotseling zit deze mooie vrouw naast hem. 
Loren kijkt Kees twee seconden strak aan, en zegt "ik vind het niet 
prettig als je naar ons staart". De toon van haar stem is matter of 
fact, niet boos en zeker niet schreeuwerig. "Wil je daar mee 
ophouden?". Kees gaat recht zitten, stamelt, zoekt naar woorden en zegt 
uiteindelijk "oh! Het spijt me! Ik...ik was even vergeten hoe storend 
dat kan zijn. Gestaar, bedoel ik...". Loren is ingenomen door de stem 
en het gezicht van Kees. Ook zijn reactie kalmeert haar gemoed. Vijf 
seconden houdt Loren de ogen van Kees vast. Dan slaat hij zijn ogen 
neer. Er gaat een elektrisch schokje door Lorens lichaam. Iets dat al 
een tijdje niet is gebeurd. 

Loren staat op. Kees kijkt naar haar op. Loren wacht en denkt nog even.
Dan vraagt ze of Kees bij hen komt zitten. Kees is verrast, maar 
accepteert en loopt achter Loren aan. Het eerste contact is wat formeel 
maar prettig. Als Kees zijn omissie toegeeft, wordt er voorzichtig 
gelachen. Kees vertelt van zijn werk buiten de stad en dat hij op zoek 
is naar woonruimte in de buurt. Loren en Vera wonen op de begane grond 
van een pand met drie verdiepingen. Ze bespreken de mogelijkheid van 
verhuur van de bovenverdieping. Telefoonnummers worden uitgewisseld. 
Loren en Vera denken erover na. Dan krijgt Kees een telefoontje. Loren 
en Vera gaan akkoord. Hij kan per direct de eerste verdieping 
betrekken. Kees is erg blij; een eigen appartement! En twee bijzondere 
vrouwen. Maar hij realiseert zich dat Loren en Vera een relatie hebben 
en hij daar niets mee te maken heeft. Kees verhuist zijn magere 
inboedel en trekt in. 

De eerste maanden vliegen voorbij. Op een avond komt Kees thuis van een
avondje stappen. Voordat hij de sleutel in het slot steekt, hoort hij 
Loren en Vera met stemverheffing met elkaar praten. Hun stemmen galmen 
in de gang. Hij trekt zijn hand met sleutel terug en wacht. Na een 
minuut wordt het stiller. Dan gaat de buitendeur open en kijkt hij in 
het betraande gezicht van Vera. "Ik kan je zien staan door het 
ruitje.." meldt ze tussen twee snikken door. Kees verontschuldigt zich, 
maar Vera pakt zijn hand en trekt hem mee naar de huiskamer. Daar zit 
Loren op de bank. Geen tranen maar wel een droevig gezicht. Vera ploft 
zonder iets te zeggen in een stoel. Beide kijken naar Kees. "Wat is er 
gebeurd?", vraagt Kees uiteindelijk. 

Zonder verdere introductie zegt Vera "Loren vindt dat ik te amicaal met
jou om ga, dat ik te aardig tegen jou doe. Ze is bang dat jij tussen 
ons in komt, dat jij onze relatie stuk maakt...". Stilte. Kees denkt 
terug maar kan zich de veronderstelde extra aandacht voor Vera niet 
herinneren. Toch voelt hij zich bezwaard. Voordat hij zich wil